Ale po kolejnych wiosnach ich małe pnie rozrosły się. Jesienne i zimowe walki z wiatrem i burzami napełniły je zuchwałą radością.

Z wysokości swego zielonego domu spoglądały na świat i marzyły.

Jak wszyscy, którzy dorastają, marzyły o tym, czym będą w przyszłości.

TRZY MAŁE, WIELKIE MARZENIA

Pierwsze drzewo patrzyło na gwiazdy, które błyszczały niczym diamenty, upięte na czarnym aksamicie nocy.

-  Ja przede wszystkim pragnę być piękne. Strzec skarbu – powiedziało. – Pragnę być pokryte złotem i zawierać drogie kamienie. Stanę się najpiękniejszą szkatułą dla skarbów  świata.

Drugie drzewo spoglądało na strumyk, który wijąc się spływał z góry, torując sobie drogę ku morzu. Woda płynęła i płynęła, szumiąc i żartując z kamieniami. Dopiero co była tu, a zaraz potem znikała na horyzoncie. I nic nie zdołało jej zatrzymać.

- Ja chcę być silne. Będę wielkim żaglowcem – powiedziało. – Pragnę pływać po bezkresnych oceanach i przewozić kapitanów i potężnych królów. Stanę się najsilniejszym statkiem świata.

Trzecie drzewo podziwiało dolinę, która rozciągała się u stóp góry i spoglądało na miasto, które widoczne było poprzez jasnoniebieskawą mgłę. Tam w dole rojno było od mężczyzn i kobiet.

- Ja nie chcę opuścić tej góry – powiedziało. – Chcę tak bardzo wyrosnąć, by ludzie zatrzymując się i spoglądając na mnie, musieli unieść oczy ku niebu i pomyśleć o Bogu. Stanę się największym drzewem świata.

TRZEJ DRWALE

Lata mijały. Padały deszcze, świeciło słońce i małe drzewa stały się dużymi i okazałymi drzewami.

Pewnego dnia trzech drwali weszło na górę ze swymi siekierami przewieszonymi przez ramię.

Jeden z drwali obejrzał dokładnie pierwsze drzewo i poweidział:

- To jest piękne drzewo. Jest doskonałe.

Po kilku minutach, pod sprawnym uderzeniem siekiery, drzewo zwaliło się na ziemię.

- Teraz zamienię się we wspaniałą szkatułę – pomyślało drzewo. – Powierzą mi bajkowy skarb.

Drugi drwal spojrzał na drugie drzewo i powiedział:

- To drzewo jest silne i solidne. Takie właśnie jest mi potzrebne.

Uniósł siekierę, która błysnęła w słońcu i powali drzewo.

- Odtąd pływać będę po nieskończonych oceanach i morzach – pomyślało drugie drzewo. – Stanę się statkiem godnym króla.

Trzecie drzewo zamarło, gdy spojrzał na nie drwal.

- Dla mnie każde drzewo jest dobre – powiedział drwal. Siekiera zabłysła w powietrzu. Wkrótce i trzecie drzewo leżało na ziemi.

Ich gałęzie, które do niedawna żartowały z wiatrem i chroniły ptaki i wiewiórki, zostały obcięte jedne po drugich.

Drwale stoczyli trzy pnie po zboczu góry aż na nizinę.

„DLACZEGO MNIE TO SPOTYKA?”

Pierwsze drzewo ucieszyło się, gdy drwal zawiózł je do stolarza. Ale stolarz ani myślał robić z niego szkatuły. Swymi stwardniałymi rękoma zmienił pień w żłób dla zwierząt. Drzewo, które kiedyś było piękne, nie zostało pokryte złotą blachą ani nie wypełniło się kosztownościami. Wypełniono je sianem, aby nakarmić głodne zwierzęta, należące do gospodarstwa.

Drugie drzewo uśmiechnęło się, gdy drwal przetransportował je do stoczni, ale tego dnia nikt nie myślał o budowie żaglowca. Uderzeniem młotka i piły drzewo zostało zamienione w zwykłą łódź rybacką. Była zbyt mała i słaba, by pływać po oceanach lub nawet po rzece. Łódź przetransportowano nad jezioro. Codziennie przewoziła ryby, które nasyciły ją nieprzyjemnym zapachem.

Trzecie drzewo zasmuciło się bardzo, gdy drwal ociosał je i pociął na chropowate belki, które złożył na podwórzu.

- Dlaczego mnie to spotyka? – pytało drzewo przypominając sobie czasy, gdy walczyło z wiatrem na szczycie góry. – Chciałem tylko znajdować się na szczycie i zachęcać ludzi do myślenia o Bogu.

Minęło wiele dni i wiele nocy. Trzy drzewa zapomniały prawie o swych marzeniach.

DZIECKO, PODRÓŻNY,  SKAZANIEC

Ale pewnej nocy złote światło gwiazdy pogłaskało swymi promieniami pierwsze drzewo właśnie w momencie, gdy młoda Matka z nieskończoną czułością kładła w żłobie swe Dziecko, dopier co narodzone.

- Wolałbym zrobić dla Niego kołyskę – wyszeptał Jej Mąż. Młoda Matka uśmiechnęła się do Niego, a światło gwiazdy błyszczało na zużytych deskach, które ongiś było pierwszym drzewem.

- Ten żłóbek jest wspaniały – rzekłacicho.

W tym momencie pierwsze drzewo zrozumiało, że zawiera najcenniejszy skarb świata.

Mijały dni i noce. Pewnej nocy zmęczony Podróżnik wraz z przyjaciółmi wsiadł do starej łodzi rybackiej, która ongiś była drugi drzewem.

Podczas, gdy drzewo, które stało się łodzią spokojnie płynęło po wodzie jeziora, Podróżny zasnął.

Nagle przy huku grzmotu, wśród błyskawic i gwałtownych fal, zerwała się burza.

Małe drzewo drżało. Wiedziało, że nie wystarczy mu mocy, by uratować tyle osób przy tym wietrze i gwałtowności fal. Boki łodzi trzeszczały ciężko z wysiłku.

Zatrwożeni przyjaciele zbudzili tajemniczego Podróżnego. Mężczyzna wstał, rozpostarł ramiona i powiedział do jeziora:

- Ucisz się! Uspokój się!

Burza natychmiast uciszyła się i nastała wielka cisza.

W tym momencie drugie drzewo zrozumiało, że przewozi Króla nieba, ziemi i nieskończonych oceanów.

Krótko potem pewnego piątkowego poranka, trzecie drzewo zdziwiło się bardzo, gdy jego surowe belki zostały wyciągnięte ze stosu zapomnianego drzewa. Przetransportowano je pośród zagniewanego i krzyczącego tłumu, rzucono na obolałe ramiona Mężczyzny, który później został na nim ukrzyżowany. Biedne drzewo poczuło się straszliwie, gorzko płakało, podtrzymując to biedne, umęczone ciało.

GDY WSTAŁO SŁOŃCE

Ale w niedzielę rano, gdy słońce stało wysoko na niebie, a cała ziemia drżała z przeogromnej radości, trzecie drzewo dowiedziało się, że miłość Boga przemieniła wszystko.

Z pierwszego drzewa zrobiła cudowną szkatułę dla największego Skarbu. Drugie drzewo uczyniła silnym przewoźnikiem Stwórcy nieba i ziemi. A ilekroć jakaś osoba będzie myślała o trzecim drzewie, myśleć będzie również o Bogu.

Bruno Ferrero „Nowe historie”

Wreszcie napisał do ministra rolnictwa donosząc o wszelkich usiłowaniach, jakie podejmował, i zakończył list pytając: „Co mogę zrobić?”

Wkrótce nadeszła odpowiedź: „Radzimy Panu nauczyć się je kochać”.

Ja również miałem trawnik, z którego byłem bardzo dumny, i również mnie dotknęła plaga mleczy, które próbowałem zwalczyć wszystkimi możliwymi sposobami. Tak więc nauczyć się je kochać nie było wcale łatwo. Zacząłem mówić do nich codziennie. Serdecznie i przyjaźnie. One jednak odpowiadały mi gorzkim milczeniem. Jeszcze ubolewały nad walką jaką im wytoczyłem. Prawdopodobnie miały też jakieś wątpliwości co do moich motywów. Nie musiałem jednak czekać długo, by zaczęły się uśmiechać i uzyskały spokój. Wręcz zaczęły odpowiadać na to co im mówiłem. Szybko zostaliśmy przyjaciółmi. Oczywiście, że mój trawnik uległ zniszczeniu, ale za to jak uroczy stał się mój ogród!…

Pewien człowiek stopniowo tracił wzrok, mimo że starał się tego uniknąć wszelkimi sposobami. Kiedy lekarstwa już przestały działać, dalej bronił się gwałtownie. Musiałem nabrać odwagi, aby mu powiedzieć: – Radzę ci, byś nauczył się kochać swoją ślepotę. To była prawdziwa walka. Początkowo nie chciał nawiązać ze swoją ślepotą kontaktu, powiedzieć do niej jednego słowa. Kiedy wreszcie osiągnął tyle, że mógł z nią rozmawiać, jego słowa były pełne złości i goryczy. Ale nie przestawał mówić i z czasem słowa przybierały ton rezygnacji, potem tolerancji i wreszcie akceptacji aż pewnego dnia, ku jego zdumieniu, stały się słowami sympatii i … miłości. Nadszedł dzień, w którym był zdolny objąć ramieniem swoją ślepotę i powiedzieć jej: „Kocham cię”. I tego dnia zobaczyłem, że znowu się uśmiechnął. A jaki słodki był ten uśmiech! Naturalnie, stracił wzrok na zawsze. Ale jak piękna stała się jego twarz! Dużo piękniejsza niż była, nim przyszła żyć z nim ślepota.

źródło: Śpiew ptaka

- Zauważcie, moje drogie, że jestem największy i najpiękniejszy, jeszcze większy niż gwiazda dnia!

Usłyszało go maleńkie jezioro, zagubione pośród bezmiaru przestrzeni, i odezwało się:

- A to nieprawda! Właśnie, że nieprawda! Popatrz na mnie, a sam się przekonasz, kto jest największy!

Księżyc się pochylił i odbił cały w stojących wodach jeziora.

- Sam widzisz, że jestem od ciebie większe – powiedziało jezioro. – Popatrz tylko, cały się zmieściłeś we mnie.

Kłótnia księżyca z jeziorem narobiła wiele hałasu i obudziła małą myszkę, która spała nad brzegiem. Myszka otwarła oko, popatrzyła na księżyc, potem na jezioro, a w końcu zakrzyknęła:

- Największe jest moje oko, ponieważ mieści się nim i jezioro, i księżyc i wszystkie gwiazdy na niebie!

I wtedy jakiś ptak nocy, który krążył w przybrzeżnych stronach, zauważył myszkę. Spadł z góry prosto na nią i połknął ją w całości.

- Tylko ja wiem, kto jest największy – powiedział ptak. – Największy jest mój żołądek… gdyż mieści i mysz, i jej oko, i jezioro, i księżyc, i wszystkie gwiazdy na niebie.

Na podstawie bajki Eskimosów

źródło: Bajki filozoficzne

- Zabierz mnie, proszę, na swój grzbiet i pomóż mi dostać się na drugi brzeg!

- Chyba jesteś szalony – odpowiedziała mu żaba.

- Jeśli wezmę cię na grzbiet, ukłujesz mnie i umrę!

- Nie bądź głupia – odpowiedział na to skorpion.

- Jaką korzyść odniósłbym z uśmiercenia cię jadem? Jeśli cię użądlę, zatoniesz, a ja też zginę, ponieważ nie umiem pływać…

W końcu, po długich namowach, żaba dała się przekonać i rozpoczęła przeprawę przez mokradła ze skorpionem na grzbiecie. Kiedy znaleźli się na środku rzeki, poczuła jednak pieczenie ukłucia, a jad sparaliżował jej odnóża.

- A widzisz – zakrzyknęła – użądliłeś mnie i teraz umrę!

- Wiem – odpowiedział skorpion. – Jest mi bardzo przykro… ale niestety nie sposób uciec od własnej natury.

I on sam też zatonął w błotnistych wodach.

Opowieść afrykańska

źródło: Bajki filozoficzne

Tak i wśród ludzi najbardziej bezmyślni są ci, którzy mając nadzieję na coś lepszego, porzucają to, co mają w rękach.

źródło: Wielka księga bajek greckich. Ezop i inni

– Daj mi trzy dni życia, a oddam ci połowę mego majątku – błagał
mężczyzna.

Anioł nie chciał o tym słyszeć i zaczął go ciągnąć.

– Daj mi tylko jeden dzień, błagam cię, a będziesz mógł mieć
wszystko, co nagromadziłem w takim pocie czoła i trudzie. – Anioł
był nadal nieugięty.

Mężczyzna zdołał wymusić na Aniele tylko jedno małe ustępstwo –
parę chwil do napisania tej karteczki: »O ty, kimkolwiek jesteś, który
znajdziesz tę kartkę, jeśli masz za co żyć, nie trać życia na
gromadzenie fortun. Żyj! Za moje pięćset tysięcy dinarów nie byłem
w stanie kupić jednej godziny życia!

Kiedy skończył, pracodawca przyszedł na inspekcję domu. Stanął
w drzwiach wejściowych wyciągnął klucze z kieszeni i powiedział do
budowniczego:

— To twój dom, przyjmij go jako prezent ode mnie za te wszystkie
lata pracy.

Budowniczy był w szoku.

Co za wstyd! Gdyby budowniczy tylko wiedział, że budował dla
siebie, wszystko zrobiłby inaczej.

Tak samo jest z nami. Budujemy swojej życie dzień po dniu i często
nie wysilamy się za bardzo. Później jesteśmy w szoku, kiedy zdajemy
sobie sprawę, że tym życiem, które budowaliśmy w zły sposób, musimy
teraz żyć. Gdybym tylko wiedział, że to dla mnie…

źródło: Mądre szczęśliwe życie

Jadąc tak sobie przez spokojną okolicę, nagle poczuł i usłyszał, że coś
z dużym hukiem uderzyło w boczne drzwi jego auta. Zatrzymał się
gwałtownie i cofnął do miejsca, w którym usłyszał uderzenie. Okazało
się, że leży tam roztrzaskana cegła, którą przed chwilą ktoś w niego
rzucił. Zdenerwowany wybiegł z samochodu i zobaczył, że za zaparkowanym
samochodem stoi dziecko. Złapał je i zaczął krzyczeć:

— Co ci odbiło, szczeniaku? Czemu to zrobiłeś?

Młody chłopak zaczął przepraszać:

— Proszę pana… przepraszam… nie chciałem tego zrobić, ale nie
wiedziałem, co robić. Rzuciłem cegłą, bo nikt się nie zatrzymywał —
mówił przez łzy. — Mój brat — mówił dalej łamiącym się głosem —
wywrócił się i spadł z wózka, a ja nie mogę go podnieść. Proszę, niech
mi pan pomoże, sam nie daję rady.

Kiedy kierowca usłyszał tę historię, cała złość mu przeszła i natychmiast
pomógł chłopcu i jego bratu. Podniósł chorego chłopca i posadził
go na wózku. Na pożegnanie powiedział jeszcze chłopakowi, że
nic się nie stało i żeby nie przejmował się rozwalonymi drzwiami.

— Dziękuję panu — powiedział wdzięczny chłopiec i zaczął pchać
wózek do domu.

Kierowca wrócił powoli do samochodu. Wgłębienie i rysy rzucały się
w oczy już z odległości kilku metrów, ale mimo to postanowił, że je
zostawi. Zostawił je po to, aby przypomniały mu tę historię i przesłanie
z nią związane.

Nie jedź za szybko przez życie, żeby jakaś rzucona cegła nie musiała
Cię zatrzymywać.

źródło: Mądre szczęśliwe życie

Co jakiś czas przychodził do mnie, żebym go ostrzygł (utrzymanie fryzury punkowca nie jest trudne, więc nawzajem obcinaliśmy sobie włosy). Kiedyś poprosił mnie, żebym wygolił na jego głowie napis rage (ang. wściekłość), ale mi niestety zabrakło miejsca i zostało rag (ang. szmata). Przez krótką chwilę myślałem, że Tony skopie mi tyłek (ten facet naprawdę niczego się nie bał), więc niepewnie podałem mu lusterko.
Spojrzał w lustro i powiedział: „Szmata. Fajnie. Szmata”. Wstał, wziął do ręki deskorolkę i zaczął jeździć przed moim domem.

Tony niczego się nie bał, ale nie był okrutny. Miał wielkie serce i kochał życie.

Ktoś inny byłby wściekły albo zażenowany, ale Tony po prostu przekształcił to w coś dobrego, wstał i wskoczył na deskorolkę.

Pamiętam to wydarzenie bardzo dokładnie. Nigdy później nie czułem się tak naturalnie i że nikt mnie nie może powstrzymać, chociaż staram się osiągnąć ten stan w każdym dniu mojego życia.

Później dowiedziałem się, że Tony uzależnił się od heroiny. Wciągnął również w nałóg swoją dziewczynę. W końcu przedawkowała i zmarła.

W rocznicę jej śmierci Tony odebrał sobie życie.

Kiedyś myślałem, że kluczem do szczęścia jest żyć z pasją i nie pozwolić, aby cokolwiek nas dotknęło. Okazało się, że Tony potraktował to zbyt dosłownie. A może źle to zrozumiał.

W tym momencie kusi mnie, żeby pofilozofować na temat tego. że nasze pasje mogą podsycać zarówno nasz twórczy zapał, jak i chęć destrukcji. Mógłbym opowiadać o złotym środku i doradzać Ci, żebyś znalazł równowagę, ale czym byłyby moje rady, jak nie samolubną paplaniną?

Nie będę udawał, że rozumiem, dlaczego mu się to przydarzyło. Wystarczy, że poznałeś jego historię. Nic ponadto.

Mark Joyner jest osobistością internetu i autorem bestsellerów. Jego ostatnia książka nosi tytuł Oferta nie do odrzucenia. Jak otworzyć umysł klienta? Zobacz stronę www.mrfire.simpleology.com

źródło: Zagubiony podręcznik życia

Na to chłopiec:
– Gdybym pomógł ci uwolnić się z tej pułapki, złapałabyś mnie i pożarła.

Na co krokodyl:
– Czy myślisz, że zrobiłabym to swemu dobroczyńcy i wyzwolicielowi?

Chłopiec daje się przekonać i zdejmuje sieć, a krokodyl go łapie. Uwięziony pomiędzy szczękami krokodyla mówi:
– A więc tym mi odpłacasz za mój dobry uczynek? Krokodyl odpowiada:
– No tak, synu, nie odnoś tego tak wyłącznie do siebie. Taki jest świat. Takie są reguły życia.

Chłopiec protestuje, wobec czego krokodyl składa propozycję:
– Zapytajmy kogoś, czy nie mam racji?

Wtem chłopiec spostrzega ptaka siedzącego na gałęzi i pyta:
– Ptaku, czy krokodyl ma rację?

Ptak odpowiada:
– Krokodyl ma rację. Spójrz na mnie. Pewnego razu wracałem do gniazda niosąc pożywienie dla moich małych. Wyobraź sobie moje przerażenie, gdy zobaczyłem węża wspinającego się po cichu po pniu wprost ku gniazdu. Byłem całkowicie bezradny. Wąż pożerał moje małe, jedno po drugim. Krzyczałem i piszczałem, ale bezskutecznie. Krokodyl ma rację, takie jest prawo życia, tak skonstruowany jest świat.

Na co krokodyl:
– No widzisz.

Ale chłopiec nie rezygnuje i prosi:
– Zapytajmy jeszcze kogoś innego.

Krokodyl zgadza się. Na brzegu rzeki pasie się stary osioł.
– Ośle – mówi chłopczyk – czy krokodyl ma rację? Osioł odpowiada:
– Tak, ma całkowitą rację. Spójrz na mnie. Całe życie pracowałem ciężko dla mego pana i ledwo miałem co jeść. Teraz kiedy jestem stary i bezużyteczny, pan wypuścił mnie i tak oto wędruję po świecie, czekając, aż jakiś dziki zwierz zakończy dni mego życia. Krokodyl ma rację, takie jest życie, tak jest skonstruowany świat.

Krokodyl na to:
– No widzisz.

Chłopiec nie ustępuje:
– Daj mi jeszcze jedną, ostatnią szansę. Zapytajmy kogoś raz jeszcze. Pamiętaj o tym, jak byłem dobry dla ciebie.

Krokodyl się zgadza. Chłopiec widzi przebiegającego królika i pyta:
– Króliku, czy krokodyl ma rację?

Królik siada i zwraca się do krokodyla:
– Powiedziałeś tak temu chłopcu?

Krokodyl mówi:
– Tak.

Na co królik:
– Poczekaj chwilę, musimy to przedyskutować. Krokodyl na to się zgadza.
– Jakże możemy dyskutować, skoro trzymasz tego chłopca w paszczy? – stwierdza królik. – Wypuść go, musi wziąć udział w naszej naradzie.

A na to krokodyl:
– Jesteś sprytny, króliku. Jak go wypuszczę, to mi ucieknie.

Królik w odpowiedzi:
– Myślałem, że jesteś rozsądniejszy. Gdyby chciał uciekać, jedno uderzenie twojego ogona zabije go.

Krokodyl zgadza się z królikiem i wypuszcza chłopca.

Królik krzyczy:
– Uciekaj! – i chłopiec daje nogi za pas.

Wówczas królik zwraca się do chłopca:
– Czy nie przepadasz za mięsem krokodyla? Czy ludzie z twojej wsi nie lubią smacznych posiłków? Tak naprawdę, to do końca nie wypuściłeś krokodyla z sieci. Tkwi w niej jeszcze. Dlaczego nie pójdziesz do swej wsi i nie zawołasz swych ziomków?

Chłopiec tak czyni.

Mieszkańcy wioski przybywają z siekierami, włóczniami i kijami i zabijają krokodyla. Chłopcu towarzyszy jego pies. Dostrzega królika, łapie go i zagryza. Chłopiec przybywa zbyt późno. Umierający królik mówi:

– Krokodyl miał rację, takie jest prawo życia.

Nie istnieje wyjaśnienie wszelkiego cierpienia, zła, męczarni, zniszczenia i głodu na świecie. Nigdy tego nie wyjaśnisz. Możesz bawić się swymi wyjaśnieniami, religijnymi czy też innymi – ale nie wyjaśnisz tego nigdy.

Bo życie jest tajemnicą, co oznacza, że twój myślący umysł nie jest tego w stanie rozwikłać. Dlatego właśnie masz się przebudzić i wtedy dopiero pojmiesz, że nie w świecie ukryte są problemy, ale że ty sam jesteś problemem.

źródło: Przebudzenie