Własna Legenda - opowiadania, historie, legendy » Wyobraźnia

Bucefał i Aleksander Wielki

Ulo — Sat, 19 Dec 2009 01:11:02 +0000

Bucefał był koniem o wielkiej piękności, ale żaden jeździec nie potrafił go dosiąść. Nadzwyczaj nerwowy, wierzgał, stawał dęba i wysadzał z siodła nieostrożnych jeźdźców. Dlatego mówiono powszechnie, że jest koniem złośliwym i pełnym agresji.

Przyprowadzono go kiedyś przed Aleksandra Wielkiego, który roztropnie powstrzymała się od podobnych sądów. Długo i uważnie przyglądał się zachowani zwierzęcia, aż odkrył, że po prostu boi się ono swego cienia. Zwrócił więc głowę Bucefała w stronę słońca i utrzymując ją w tej pozycji, zdołał uspokoić konia i zmęczyć… a wkrótce potem zaczął na nim jeździć.

Starożytna legenda opowiedziana przez francuskiego filozofa Alaina (1868-1951) w książce „Rozważania o szczęściu”

źródło: Bajki filozoficzne

Krowa na wyspie

Ulo — Sat, 19 Dec 2009 01:08:37 +0000

Była raz pewna krowa, która mieszkała na wyspie zieleniącej piękną, żyzną trawą. Całymi dniami, aż do zmierzchu, pasła się na niej i przybierała na wadze. Lecz kiedy zapadała noc ciemna, przestawała widzieć pokryte zieloną trawą łąki. Zaczynała się niepokoić i pytać samą siebie, co będzie jadła następnego dnia. Zaczynała się zamartwiać, że pewnie umrze z głodu. A z powodu tego niepokoju chudła w okamgnieniu.

O poranku, kiedy wstawał dzień, znów zabierała się do jedzenia i znów przybierała na wadze. Lecz z nastaniem nocy znowu dopadał ją lęk, tak że stawała się chuda i zabiedzona.

Na kanwie bajki mistycznego poety perskiego Rumi (1207-1273) założyciela bractwa tańczących derwiszy.

źródło: Bajki filozoficzne

Kapelusz

Ulo — Wed, 09 Dec 2009 16:08:49 +0000

Pewien podróżny przeprawiał się przez mroczny las w chłodny zimowy wieczór, gdy poryw wiatru zerwał mu z głowy kapelusz. Podróżnemu śpieszno było rozgrzać się w oberży, więc nie zadał już sobie trudu, aby za nim pogonić… kapelusz zaczepił tymczasem o gałęzie i pozostał w lesie między krzakami.

Kilka dni później w pobliżu tych krzaków przechodził pewien wieśniak i spostrzegł jakiś dziwny kształt za drzewem. A ponieważ kapelusz był ozdobiony piórami, starczył lekki powiew wiatru, aby nim poruszyć i wystraszyć biedaka, który wziął nogi za pas.

Opowiadał on we wsi, że widział w lesie przyczajoną bestię. Dzieci, gdy to usłyszały, chciały zobaczyć ją przynajmniej przez chwilę. Ledwo jednak dostrzegły poruszający się kształt, zaczęły z wrzaskiem uciekać, gdyż zdawało im się, że potwór chce je zaatakować!

I tak utarła się opinia o lesie: w jego mrocznych zagajnikach miał kryć się potwór, który zaczepia podróżnych…

Od tamtej chwili ludzie robili wielokilometrowy objazd, żeby tylko nie przejeżdżać przez las… Ci zaś, którzy w żaden sposób nie mogli tego uniknąć, puszczali konia galopem, gdy tylko widzieli „coś” wśród paproci.

Tym sposobem las stał się miejscem działań złych duchów. Zachodziły w nim dziwne doprawdy zdarzenia! A kapelusz, do którego przylgnęły te wszystkie złe myśli, oszalał – i jak powiadają – zaczął gonić podróżnych niczym wściekły pies!

Na kanwie legendy tybetańskiej

źródło: Bajki filozoficzne