Wreszcie napisał do ministra rolnictwa donosząc o wszelkich usiłowaniach, jakie podejmował, i zakończył list pytając: “Co mogę zrobić?”

Wkrótce nadeszła odpowiedź: “Radzimy Panu nauczyć się je kochać”.

Ja również miałem trawnik, z którego byłem bardzo dumny, i również mnie dotknęła plaga mleczy, które próbowałem zwalczyć wszystkimi możliwymi sposobami. Tak więc nauczyć się je kochać nie było wcale łatwo. Zacząłem mówić do nich codziennie. Serdecznie i przyjaźnie. One jednak odpowiadały mi gorzkim milczeniem. Jeszcze ubolewały nad walką jaką im wytoczyłem. Prawdopodobnie miały też jakieś wątpliwości co do moich motywów. Nie musiałem jednak czekać długo, by zaczęły się uśmiechać i uzyskały spokój. Wręcz zaczęły odpowiadać na to co im mówiłem. Szybko zostaliśmy przyjaciółmi. Oczywiście, że mój trawnik uległ zniszczeniu, ale za to jak uroczy stał się mój ogród!…

Pewien człowiek stopniowo tracił wzrok, mimo że starał się tego uniknąć wszelkimi sposobami. Kiedy lekarstwa już przestały działać, dalej bronił się gwałtownie. Musiałem nabrać odwagi, aby mu powiedzieć: – Radzę ci, byś nauczył się kochać swoją ślepotę. To była prawdziwa walka. Początkowo nie chciał nawiązać ze swoją ślepotą kontaktu, powiedzieć do niej jednego słowa. Kiedy wreszcie osiągnął tyle, że mógł z nią rozmawiać, jego słowa były pełne złości i goryczy. Ale nie przestawał mówić i z czasem słowa przybierały ton rezygnacji, potem tolerancji i wreszcie akceptacji aż pewnego dnia, ku jego zdumieniu, stały się słowami sympatii i … miłości. Nadszedł dzień, w którym był zdolny objąć ramieniem swoją ślepotę i powiedzieć jej: “Kocham cię”. I tego dnia zobaczyłem, że znowu się uśmiechnął. A jaki słodki był ten uśmiech! Naturalnie, stracił wzrok na zawsze. Ale jak piękna stała się jego twarz! Dużo piękniejsza niż była, nim przyszła żyć z nim ślepota.

źródło: Śpiew ptaka

-Car może zostać uleczony – stwierdził. – Wystarczy znaleźć człowieka doskonale szczęśliwego, zdjąć z niego koszulę i poprosić cara, aby ją nałożył. Wtedy nasz władca odzyska zdrowie!

Natychmiast rozesłano posłańców po całym imperium w poszukiwaniu człowieka doskonale szczęśliwego. Lecz, niestety, okazało się wkrótce, że znalezienie człowieka zadowolonego ze wszystkiego graniczy z niemożnością. Ten, który był bogaty, był chory. Ten, kto cieszył się dobrym zdrowiem, uskarżał się na swoją biedę albo na żonę czy dzieci. Wszyscy – bez wyjątku – mieli coś do zarzucenia.

A jednak pewnego dnia, przejeżdżając obok nędznej chaty, syn cara usłyszał dochodzący z niej głos i te słowa: „O, jakie szczęście! Dobrze dziś pracowałem! Dobrze zjadłem! Mogę teraz pójść spać. Czegoż więcej żądać od życia?”.

Carewicza ogarnęła wielka radość. Znalazł w końcu tę rzadką perłę!

Przywołał swą służbę i nakazał, by natychmiast weszli do domu tego człowieka, za cenę złota kupili jego koszulę i zawieźli ją carowi.

Słudzy pośpiesznie otoczyli chatę, by zdobyć koszulę szczęśliwego człowieka. Ten jednak był biedny do tego stopnia, że nawet koszuli nie miał na grzbiecie!

Bajka z centralnej Europy

źródło: Bajki filozoficzne

Pewnego dnia bogacz wyprowadził swego syna na szczyt wzgórza i ogarniając krajobraz obszernym ruchem ręki, tak do niego powiedział:

- Popatrz, wszystko to wkrótce będzie twoje!

W tej samej chwili biedak wyprowadził swego syna na szczyt wzgórza po przeciwnej stronie i, w blasku wschodzącego słońca oświetlającego równinę, powiedział do niego z prostotą:

- Popatrz!

źródło: Bajki filozoficzne

- Zatrzymaj się, proszę! Daj mi, proszę, drogocenną perłę!

Mędrzec zdjął swoją sakwę i spytał:
- O jakiej to perle mówisz?

- O tej, którą masz w swoim worze. Śniłem tej nocy, że spotkam dziś wielkiego mędrca i że dostanę od niego drogocenną perłę, która uczyni mnie bogatym do końca moich dni.

Mędrzec zatrzymał się, otworzył swój wór i rzeczywiście wyjął z niego piękną perłę. Była ogromna i jaśniała nadzwyczajnym blaskiem.
- Całkiem niedawno spostrzegłem tę wielką kulkę pośród ziaren piasku. Spodobała mi się, więc włożyłem ją do sakwy. Jest to zapewne ta rzadka perła, o której mówisz. Weź ją sobie, jest twoja.

Rybak był nadzwyczaj szczęśliwy. Pochwycił perłę i odszedł, tańcząc z radości. Mędrzec tymczasem wyciągnął się na piasku, by na nim przespać noc.

Ale rybak w swojej chacie nie spał. Raz po raz przewracał się na posłaniu, drżąc ze strachu, że ktoś mógłby mu ukraść taki skarb. Nie zmrużył oka przez całą noc.

A kiedy nastał ranek, wziął perłę i wyruszył śladem mędrca, aby go dogonić.

- Zwracam ci perłę, bo więcej mi przyniosła niepokoju niż bogactw. Naucz mnie raczej tej mądrości, która pozwoliła ci ofiarować mi perłę z tym prostym wyrzeczeniem. Bo to właśnie jest prawdziwym bogactwem.

Bajka z tradycji hinduizmu

źródło: Bajki filozoficzne

– Daj mi trzy dni życia, a oddam ci połowę mego majątku – błagał
mężczyzna.

Anioł nie chciał o tym słyszeć i zaczął go ciągnąć.

– Daj mi tylko jeden dzień, błagam cię, a będziesz mógł mieć
wszystko, co nagromadziłem w takim pocie czoła i trudzie. – Anioł
był nadal nieugięty.

Mężczyzna zdołał wymusić na Aniele tylko jedno małe ustępstwo –
parę chwil do napisania tej karteczki: »O ty, kimkolwiek jesteś, który
znajdziesz tę kartkę, jeśli masz za co żyć, nie trać życia na
gromadzenie fortun. Żyj! Za moje pięćset tysięcy dinarów nie byłem
w stanie kupić jednej godziny życia!

Mieszkał w nim ten, którego szukał. Chłopiec ujrzał salę, w której panowała atmosfera ogromnego poruszenia: wbiegali i wybiegali kupcy, po kątach, gorączkowo gestykulując, rozprawiali goście, w tle przygrywali grajkowie, a na suto zastawionych stołach stały najwspanialsze tamtejsze przysmaki. Mędrzec zajęty był rozmową i chłopiec musiał cierpliwie czekać bite dwie godziny, nim nadeszła jego kolej.

Mędrzec wysłuchał go wprawdzie uważnie, ale powiedział, że teraz nie ma czasu, by odkryć przed nim Tajemnicę Szczęścia. Zaprosił go do obejrzenia pałacu i przykazał wrócić za dwie godziny.

- Chciałbym cię jednak o coś prosić — dodał na koniec, podając chłopcu łyżkę z dwoma kroplami oleju. – Kiedy będziesz przechadzał się po moim pałacu, nieś tę łyżkę tak, aby nic z niej nie uronić.

Chłopiec wchodził i schodził po schodach pałacu, nie odrywając oczu od łyżki. Po dwóch godzinach znów stanął przed obliczem Mędrca, który go zapytał:

— A więc widziałeś już perskie dywany w mojej sali biesiadnej ? Zachwycił cię ogród, który z górą dziesięć lat tworzył Mistrz Ogrodników? Podziwiałeś piękne pergaminy w mojej bibliotece?

Zawstydzony chłopiec wyznał, że nie widział nic. Dbał bowiem tylko o to, by nie uronić ani kropli oliwy z łyżki.
- Wobec tego wracaj i poznaj cudowności mego świata — powiedział Mędrzec. — Nie wolno nigdy ufać człowiekowi, którego domu nie znasz.

Teraz już spokojniejszy, chłopiec wziął łyżkę i znów zaczął spacerować po pałacu, tym razem przyglądając się bacznie płótnom wiszącym na ścianach i malowidłom na sklepieniu. Podziwiał góry wokół, ogrody, delikatność kwiatów i smak, z jakim ułożono tu każde dzieło. Wróciwszy zaś przed oblicze Mędrca, opowiedział dokładnie o wszystkim, co zobaczył.

- A gdzie są dwie krople oleju, które powierzyłem twojej pieczy? – zapytał Mędrzec.

Chłopiec spojrzał na łyżkę i ujrzał, że po oliwie nie zostało ani śladu.

- Oto jedyna rada, jaką mogę ci dać – rzekł Mędrzec nad Mędrcami. – Tajemnica Szczęścia jest ukryta w tym, by widzieć wszystkie cuda świata i nigdy nie zapomnieć o dwóch kroplach oleju na łyżce.

źródło: Alchemik

Oto pewien londyński tramp poszukiwał miejsca na nocleg. Z trudem zdobył kromkę chleba do zjedzenia. Doszedł do bulwaru nad Tamizą. Ponieważ mżyło, owinął się w swój stary płaszcz. Właśnie miał się ułożyć do snu, gdy nagle pojawił się elegancki Rolls-Royce. Wysiadła z niego piękna młoda dama i powiedziała:

– Mój dobry człowieku, chyba nie zamierzasz spędzić nocy na tym nabrzeżu?
A tramp na to: – Ależ tak.

Ona w odpowiedzi: – Nie mogę na to pozwolić. Proszę jechać do mego domu, gdzie wygodnie się prześpisz i zjesz dobrą kolację. Nalegała, by włóczęga wsiadł do samochodu. Wyjechali poza granice Londynu, gdzie znajduje się okazała rezydencja i rozległe włości damy. Został wprowadzony przez majordomusa, któremu dama poleciła:

– James, dopilnuj, by położono go w którymś z pokoi dla służby i dobrze potraktowano.

Tak też James uczynił. Młoda dama rozebrała się i już miała się położyć do snu, gdy nagle przypomniała sobie o swoim gościu. Narzuciła coś na siebie i powędrowała korytarzem do skrzydła przeznaczonego dla służby. Dostrzegła światło w pokoju, w którym zakwaterowano trampa. Pukając delikatnie w drzwi, otworzyła je i zauważyła, że mężczyzna jeszcze nie śpi.

– Czy coś cię gnębi, mój dobry człowieku, czy podano ci dobry posiłek? – zapytała.
– Nigdy w życiu nie jadłem lepszego, proszę pani – padła odpowiedź.
– Czy nie jest ci zimno? – pytała dalej.
– Ależ nie, jest cudownie ciepło.

Zapytała w końcu:

– A może potrzebujesz towarzystwa? Posuń się trochę! – mówiąc to podeszła do niego.

On odsunął się nieco w bok i… wpadł do Tamizy! Ha! Nie spodziewaliście się tego! Oświecenie! Oświecenie! Przebudzenie. Kiedy będziesz gotów zamienić swe iluzje na rzeczywistość, gdy będziesz już przygotowany, by zamienić sny na fakty, to oznaka, że jesteś na dobrej drodze. Tu życie zaczyna mieć sens. Wówczas dopiero życie jest piękne.

źródło: Przebudzenie

„Szaleniec” – pomyślał.

Jednak sytuacja powtarzała się każdego dnia. Po miesiącu zaciekawiony misjonarz postanowił zagadnąć nieznajomego. Uklęknął przy nim i z wielkim trudem – gdyż nie znał jeszcze biegle arabskiego – zapytał:

- Co robisz?
- Siedzę przy pustyni, pocieszam ją w samotności i łzach.
- Nie wiedziałem, że pustynia może płakać.
- Płacze każdego dnia, bo marzy, żeby człowiek zrobił z niej użytek i zamienił w wielki ogród, w którym będzie uprawiał zboże, kwiaty, hodował owce.
- Powiedz pustyni, że dobrze spełnia swoją rolę – odparł misjonarz. – Codziennie, gdy tędy przechodzę, rozmyślam nad prawdziwym wymiarem ludzkiego życia, a jej otwarte przestrzenie pozwalają dostrzec naszą małość względem Boga.

Patrząc na pustynny piasek, wyobrażam sobie miliony ludzi stworzonych na równi, choć życie nie z każdym postępuje sprawiedliwie. Pustynne wydmy pomagają mi w modlitwie. Kiedy widzę na horyzoncie wschodzące słońce, serce moje wypełnia radość i czuję się bliżej Stwórcy.

Misjonarz odszedł i zajął się swoimi codziennymi sprawami. Jakież było jego zdziwienie, gdy następnego dnia rano zastał człowieka w tym samym miejscu i w tej samej pozycji.

- Rozmawiałeś z pustynią o tym, co ci wczoraj powiedziałem?

Człowiek skinął głową.
- I nadal płacze?
- Słyszę każdy jej szloch. Teraz rozpacza, bo od milionów lat myślała, że jest bezużyteczna. Zmarnowała tyle czasu, bluźniąc przeciw Bogu i skarżąc się na swój los.

- Powiedz jej, że choć życie człowieka jest o wiele krótsze, on też całymi latami rozpacza, że jest bezużyteczny. Rzadko kiedy odkrywa sens swego istnienia i jest przekonany, że Bóg obszedł się z nim niesprawiedliwie. Kiedy wreszcie nadchodzi chwila, gdy jakieś wydarzenie odkrywa przed nim powód jego narodzin, zdaje mu się, że jest za późno, i nadal cierpi. Podobnie jak twoja pustynia obwinia się za stracony czas.

- Nie wiem, czy ona to usłyszy – odparł człowiek. – Przyzwyczaiła się do bólu i nie umie inaczej patrzeć na świat.
- Zrobimy więc to, co zawsze czynię, gdy widzę człowieka tracącego nadzieję. Pomodlimy się.

Uklękli i zaczęli się modlić, jeden zwrócony w stronę Mekki, gdyż był muzułmaninem, drugi, złożywszy błagalnie ręce, gdyż był katolikiem. Każdy modlił się do swego Boga, który zawsze był tym samym Bogiem, choć ludzie upierają się, by nadawać Mu różne imiona.

Następnego dnia, gdy misjonarz udał się jak zwykle na poranny spacer, człowieka nie było. W miejscu, gdzie zazwyczaj siedział, gładząc piasek, ziemia zdawała się wilgotna. Powstało tu niewielkie źródełko, które z czasem powiększyło się tak, że mieszkańcy miasta zbudowali studnię.

Beduini nazywają to miejsce Studnią Pustynnych Łez. Mówią, że kto napije się z niej wody, zmieni przyczynę swych cierpień w źródło radości i odnajdzie prawdziwe powołanie.

źródło: Być jak płynąca rzeka

Pewien człowiek chciał zobaczyć i niebo i piekło.
Pragnął tego z całego serca, ponieważ miał wątpliwości
czy istnieją, a jeśli tak, to czy naprawdę tak pięknie jest
w jednym jak strasznie w drugim.

Jak wiadomo to czego gorąco pragniemy staje się
rzeczywistością i tak też było w tym przypadku.

Pewnego dnia pojawił się jego Anioł Stróż i powiedział:

-Chcę spełnić Twoje pragnienie, jesteś bowiem Człowiekiem
i zasługujesz, aby Twoje marzenia się spełniały,
zasługujesz na radość i szczęście.
I zapytał: Dokąd najpierw chcesz iść?
I Człowiek odpowiedział: Pokaż mi najpierw piekło!

I poszli.

Szli dość długo.
Krajobraz zmieniał się.
W miarę jak przybliżali się do celu stawał się coraz bardziej
dziki i straszny.
Sucha, spalona trawa, kikuty martwych drzew, spękana
wyschnięta ziemia.
Doszli wreszcie do pięknej zapewne kiedyś posiadłości.
Zardzewiała, skrzypiąca brama poprowadziła ich do pięknego
kiedyś ogrodu, gdzie zobaczyli zdziczałe, skarłowaciałe drzewa i zeschnięte, pokryte zgniłymi trawami kwiaty.

W ogrodzie stał piękny kiedyś dom. Obecnie miał pourywane okiennice, dziurawy dach, potłuczone szyby w oknach.
Z domu tego dochodziły nieprzyjemne odgłosy: ktoś jęczał, ktoś głośno klął, ktoś komuś urągał.
I człowiek zajrzał do wnętrz i zobaczył Ludzi, którzy siedzieli
jeden obok drugiego przy suto zastawionym stole.
W powietrzu unosił się zapach przeróżnych smakołyków.

Ale ludzie mieli przymocowane do rąk łyżki z bardzo długimi
trzonkami i każda próba podania sobie do ust kęsa kończyła się niepowodzeniem. Ludzie ci byli głodni, spragnieni.
Było im źle, kłócili się ze sobą, płakali nad swym losem.

Dosyć!

Zaprowadź mnie teraz do nieba, powiedział człowiek do swego Anioła Stróża.

I poszli.

Im bardziej oddalali się od piekła tym krajobraz coraz bardziej się zmieniał; stawał się coraz piękniejszy.
W miejsce wyschniętej trawy pojawiała się zielona, pachnąca łąka.
Zamiast czarnych kikutów drzew zaszumiały nad nimi wspaniałe dęby, zielone brzozy, pachnące sosny.
Doszli wreszcie do wspaniałej, kutej z żelaza bramy, przez którą weszli do cudnego, kolorowego ogrodu. Drzewa przyjaźnie szumiały.
Na klombach rosły kwiaty, które mieniły się wszystkimi kolorami tęczy.
Wypielęgnowana aleja zaprowadziła ich do pięknego,
kolorowego domu, z którego dobiegały śmiechy, wesołe głosy, śpiew.
I Człowiek zajrzał do środka i zobaczył ludzi którzy siedzieli jeden obok drugiego przy suto zastawionym stole.
W powietrzu unosił się zapach przeróżnych smakołyków, a ludzie mieli przywiązane do rąk łyżki z bardzo długimi trzonkami…

Ale nawet nie próbowali nimi sami jeść.

Nałożone na łyżki kęsy podawali swym towarzyszom.
I tak karmiąc się nawzajem, byli syci, zadowoleni, pełni miłości
do wszystkiego co ich otacza.
A miłość ta sprawiała, że wszystko w ich otoczeniu było piękne, kolorowe, przepełnione ciepłem i miłością.

I Człowiek zrozumiał, że różnica pomiędzy niebem i piekłem
jest i duża i niewielka zarazem.
Wystarczy bowiem rozejrzeć się dookoła, zobaczyć innych ludzi, otoczyć ich swą troską podzielić się tym, czego mamy dość i przyjąć od nich to, czego nam brakuje.

autor: Mira Ulowska
źródło: http://mirula2000.fm.interia.pl

Poczekal kilka sekund i dodal: ‘Na pewno?’. Nastepnie
pochylil sie znowu i wyjal spod biurka naczynie wypelnione
zwirem. Delikatnie wysypal zwir na kamienie po czym
potrzasnal lekko dzbanem. Zwir zajal miejsce miedzy
kamieniami… az do dna dzbana. Stary profesor znow podniosl
wzrok na audytorium i znow zapytal: ‘Czy dzban jest pelen?’
Tym razem swietni studenci zaczeli rozumiec.
Jeden z nich odpowiedzial: ‘Prawdopodobie nie’.
‘Dobrze’ odpowiedzial stary profesor.

Pochylil sie jeszcze raz i wyjal spod biurka naczynie z
piaskiem. Z uwaga wsypal piasek do dzbana. Piasek zajal
wolna przestrzen miedzy kamieniami i zwirem. Jeszcze raz
zapytal: ‘Czy dzban jest pelen?’ Tym razem, bez zajaknienia,
swietni studenci odpowiedzieli chorem: ‘Nie’.
‘Dobrze’ odpowiedzial stary profesor

I tak, jak sie spodziewali, wzial butelke wody, która stala
na biurku i wypelnil dzban az po brzegi. Stary profesor
podniosl wzrok na grupe studentow i zapytal:
‘Jaka wielka prawde ukazuje nam to doswiadczenie?’

Nieglupi, najbardziej odwazny z uczniow, biorac pod uwage
przedmiot kursu, odpowiedzial: ‘To pokazuje, ze nawet jesli
nasz kalendarz jest calkiem zapelniony, jeśli naprawde
chcemy, mozemy dorzucic wiecej spotkan, wiecej rzeczy do
zrobienia’.

‘Nie’ odpowiedzial stary profesor, ‘To nie o to chodzilo’.
‘Wielka prawda, ktora przedstawia to doswiadczenie jest
nastepujaca: jesli nie wlozymy kamieni, jako pierwszych do
dzbana, pozniej nie będzie to mozliwe’.

Zapanowalo glebokie milczenie, kazdy uswiadomil sobie
oczywistosc tego stwierdzenia. Stary profesor zapytal:
‘Co stanowi kamienie w waszym zyciu?’ ‘Wasze zdrowie?’
‘Wasza rodzina?’ ‘Przyjaciele?’ ‘Zrealizowanie marzen?’
‘Robienie tego, co jest wasza pasja?’ ?Uczyc sie?’
‘Odpoczywac?’ ‘Dac sobie czas…?’ ‘Albo jeszcze cos
innego?’ ‘Nalezy zapamietac, ze najwazniejsze jest wlozyc
swoje KAMIENIE jako pierwsze do zycia, w przeciwnym wypadku
ryzykujemy przegrac… wlasne zycie. Jesli damy
pierwszenstwo drobiazgom (zwir, piasek), wypelnimy zycie
drobiazgami i nie bedziemy miec wystarczajaco duzo cennego
czasu, by poswiecic go na wazne elementy zycia. Zatem nie
zapomnijcie zadac sobie pytania: ‘Co stanowi kamienie w moim
zyciu?’ Nastepnie, wlozcie je na poczatku do
waszego dzbana (zycia)’ Przyjacielskim gestem dloni, stary
profesor pozdrowil audytorium i powoli opuscil sale…