Matka była zrozpaczona z bólu. Ojciec nie uronił ani jednej łzy.

Kiedy po pogrzebie żona wyrzucała mężowi brak wszelkich uczuć, rybak powiedział:
— Pozwól, że powiem ci, dlaczego nie płakałem.
Wczoraj w nocy śniło mi się, że jestem królem,
dumnym ojcem ośmiu synów.
Jakże byłem szczęśliwy!
Ale wtedy się przebudziłem.
I teraz jestem zdezorientowany:
czy mam płakać za tamtymi ośmioma synami,
czy za tym jednym?

źródło: Śpiew ptaka

Praktyczna mądrość żony wywarła wrażenie na Nasruddinie. Kiedy innym razem zaskoczył go śnieg, poczuł, że jego ręce i nogi lodowacieją i drętwieją. „Na pewno umarłem” – pomyślał. I zaraz przyszła mu inna myśl: „Dlaczegóż więc chodzę, skoro jestem nieżywy? Powinienem leżeć, jak każdy szanujący się nieboszczyk”.
I tak uczynił.

Po godzinie pewni podróżni przechodzili tamtędy i zobaczywszy go leżącego przy drodze, zaczęli dyskutować, czy ten człowiek jest żywy, czy martwy.

Nasruddin z całej duszy pragnął krzyknąć i powiedzieć im: „Głupi jesteście. Nie widzicie, że jestem martwy? Nie widzicie, że moje kończyny są zimne i sztywne?” Lecz zdawał sobie sprawę, że umarli nie powinni mówić. Powstrzymał więc język.

Wreszcie podróżni ustalili, że człowiek nie żyje, i wzięli go na plecy, aby zanieść na cmentarz i pogrzebać. Nie uszli daleko, gdy zbliżyli się do skrzyżowania. I nowy spór powstał między nimi: o to, która droga prowadzi na cmentarz. Nasruddin znosił to, ile potrafił, w końcu jednak nie wytrzymał i rzekł:

- Przepraszam, panowie, ale droga na cmentarz to ta na lewo. Wiem, że zakłada się, iż umarli nie powinni mówić, lecz wyłamałem się z tej reguły tylko na moment i zapewniam was, że już więcej nie powiem ani słowa.

Gdy rzeczywistość napotyka na sztywne wierzenie, tym gorzej dla rzeczywistości.

źródło: Śpiew ptaka

-Idź do miasta i przynieś mi kilka ziaren gorczycy z domu, w którym nikt jeszcze nie umarł.

Poszła zatem, jak kazał, lecz wszędzie słyszała tę samą odpowiedź:

-Moglibyśmy ofiarować ci tyle ziaren gorczycy, ile tylko zapragniesz, ale twój warunek jest niemożliwy do spełnienia! Wiele już osób oddało ducha pod tym dachem! Kobieta przez cały dzień uporczywie chodziła od drzwi do drzwi z nadzieją znalezienia domu, którego nigdy nie dotknęła śmierć. Zrezygnowała dopiero późną nocą – pojęła, że śmierć jest częścią cyklu życia i że wola zaprzeczania temu jest zupełnie bezużyteczna.

Powróciła zatem do Buddy, który ją zapytał, czy przyniosła ziarna gorczycy. Młoda kobieta uklękła przed nim, wypowiadając takie oto słowa:

-Nie będę cię już błagać, abyś mi zwrócił dziecko, gdyż i tak umarłoby któregoś dnia. Naucz mnie raczej tego, co nigdy nie umiera.

Przypowieść buddyjska

źródło: Bajki filozoficzne

-O wielki Salomonie, pomóż mi opuścić natychmiast to miasto.

Salomon zapytał mężczyznę, co go tak przeraziło.

-Dzisiaj rano na targu moją drogę przeciął Azrael, anioł śmierci, i rzucił mi spojrzenie, które zmroziło mi krew. Nabrałem pewności, że zjawił się tutaj, żeby mnie zabrać… Pomóż mi, Salomonie. Rozkaz wiatrowi przenieść mnie aż do Indii, ratuj moją duszę!

I Salomon, pełen współczucia dla tego człowieka, nakazał wiatrowi przenieść go aż do Indii.

A po południu sam udał się na targ w poszukiwaniu Azraela. Rozpoznał go bez trudu i wkrótce potem zapytał:

-Wytłumacz mi, dlaczego przeraziłeś tego biedaka? Wystraszyłeś go tak bardzo, że aż zmusiłeś do opuszczenia ojczyzny!

-Nic bardziej błędnego! – odpowiedział królowi Azrael. – Nie patrzyłem na tego człowieka z wściekłością, lecz ze zdziwieniem. Dostałem rozkaz odszukania go dzisiejszego wieczoru w Indiach. A widząc go rano na targu w Jerozolimie, zdumiony zadawałem sobie pytanie, jak miałby, nawet mając skrzydła, znaleźć się w Indiach wieczorem?

Opowieść mistycznego poety perskiego Rumi (1207-1273), założyciela bractwa tańczących derwiszy

źródło: Bajki filozoficzne

Dlatego człowiek ten zaczął biec, przecinając pola, nie zwracając najmniejszej uwagi na żar ani na głód czy pragnienie. I wprost przeciwnie – przyśpieszał swój bieg, w miarę jak słońce chyliło się ku zachodowi. A kiedy gwiazda dnia ukazywała swe ostatnie promienie, przyśpieszył jeszcze w dwójnasób, żeby zyskać kilka mórg ziemi więcej. I gdy czerwona kula znikała za horyzontem, kiedy rozbłysła ostatni już raz, rzucił się jeszcze na ziemię, rozpościerając wysoko ramiona, żeby zagarnąć rękoma choćby grudkę więcej bezcennej ziemi…

I już się z tej ziemi nigdy nie podniósł… Zabił go ten wyścig!

Właśnie wtedy przechodził opodal pewien pobożny bogacz. Pochylił się nad zmarłym i powiedział do niego:

-I po co ci było pragnąć tyle ziemi, jeśli dla twego wiecznego spoczynku sześć jej stóp wystarczy?

Bajka bułgarska

źródło: Bajki filozoficzne

- Czego chcesz ode mnie? Jestem jeszcze młody. Dlaczego przychodzisz po mnie bez ostrzeżenia?-

- Uspokój się – odpowiedziała mu Śmierć. – nie po ciebie przyszłam, ale po twego sąsiada z siwa brodą. Nie przyjdę po ciebie bez ostrzeżenia. Młodzieniec odetchnął z ulgą. Jeszcze tego samego wieczora poszedł na zabawę. Spotkał tam śliczną dziewczynę, a że spodobała mu się, więc ja poślubił i miał z nią piękne dzieci. Prowadził życie szczęśliwe i bez zbędnych trosk. Dzieci mu rosły. Lata płynęły…

Pewnego wieczora, kiedy wracał z pola, znowu dostrzegł Śmierć. Pozdrowił ją grzecznie, nie zwracając na nią uwagi, zwyczajnie myśląc, że szuka pewnie któregoś z jego sąsiadów. Ale Śmierć szła prosto na niego.
czego chcesz ode mnie? – zapytał.

Chodźmy – odpowiedziała mu Śmierć – wiesz dobrze, że taka jest moja praca. Przyszłam po ciebie.
Dlaczego? – zakrzyknął – przecież mi obiecałaś, że uprzedzisz mnie zawczasu! Nie dotrzymałaś obietnicy!
Czyżby? – odparła Śmierć.

Nie raz, ale chyba ze sto razy cię uprzedzałam! Przecież kiedy przeglądałeś się w lustrze, widziałeś, jak włosy zaczynają ci siwieć, bieleć, jak pogłębiają się zmarszczki. A kiedy chodziłeś po drogach, czułeś przecież, że oddech masz coraz krótszy, że dokuczają ci stawy. Jak zatem możesz się uskarżać, że cię nie uprzedzałam?
I powiedziawszy to, złapała go za ramię, żeby go ze sobą zabrać.

Bajka z centralnej Europy.

źródło: Bajki filozoficzne

Tak i wśród ludzi najbardziej bezmyślni są ci, którzy mając nadzieję na coś lepszego, porzucają to, co mają w rękach.

źródło: Wielka księga bajek greckich. Ezop i inni

Bo ból odczuwa się dotkliwiej, gdy ktoś jest w niebezpieczeństwie przez coś własnego.

źródło: Wielka księga bajek greckich. Ezop i inni

– Daj mi trzy dni życia, a oddam ci połowę mego majątku – błagał
mężczyzna.

Anioł nie chciał o tym słyszeć i zaczął go ciągnąć.

– Daj mi tylko jeden dzień, błagam cię, a będziesz mógł mieć
wszystko, co nagromadziłem w takim pocie czoła i trudzie. – Anioł
był nadal nieugięty.

Mężczyzna zdołał wymusić na Aniele tylko jedno małe ustępstwo –
parę chwil do napisania tej karteczki: »O ty, kimkolwiek jesteś, który
znajdziesz tę kartkę, jeśli masz za co żyć, nie trać życia na
gromadzenie fortun. Żyj! Za moje pięćset tysięcy dinarów nie byłem
w stanie kupić jednej godziny życia!