Kiedy szli do walki,
zatrzymali się w sanktuarium sinto.
Po modlitwie
Nobunaga wyszedł i powiedział:
— Teraz rzucę monetę.
Jeśli wypadnie orzeł, wygramy;
jeśli reszka, zniszczą nas.
Przeznaczenie ukaże nam swoje oblicze. —
Rzucił monetę i wypadł orzeł. Żołnierze
nabrali takiej ochoty do walki,
że nie mieli żadnych trudności z jej wygraniem.

Następnego dnia
adiutant powiedział do Nobunagi:
— Nic nie może zmienić oblicza przeznaczenia.
— Tak jest — odparł Nobunaga, pokazując mu fałszywą monetę z orłem po obu stronach.

Siła modlitwy?
Siła przeznaczenia?
Albo moc wiary, że nastąpi to, czego się spodziewamy?

źródło: Śpiew ptaka

do świątyni boga Wisznu.

Pewnej nocy zatrzymał się we wsi,

gdzie dano mu schronienie w lepiance ubogiej pary.

Następnego ranka,

nim odszedł, mąż rzekł do Narada:

—   Jako że idziesz do Pana Wisznu, poproś go, aby dał dziecko mojej żonie i mnie,

bo już wiele lat nie mamy potomstwa.

Kiedy Narada przybył do świątyni, rzekł do Pana:

—   Ten człowiek i jego żona byli dla mnie bardzo mili. Miej litość nad nimi

i daj im dziecko. — Pan odparł stanowczo:

—   Przeznaczeniem tego człowieka jest nie mieć dzieci. — Tak więc Narada, po odprawieniu swoich pobożności, wrócił do domu.

Po pięciu latach podjął tę samą pielgrzymkę

i zatrzymał się w tej samej wsi,

znowu podejmowany przez tę samą parę.

Tyle że tym razem dwoje dzieci

bawiło się u wejścia do lepianki.

—    Czyje to są dzieci? — zapytał Narada.

—    Moje — odpowiedział mąż. Narada zdziwił się. Wieśniak mówił dalej:

—    Przed pięciu laty, zaraz potem,

jak ty stąd odszedłeś, przybył do naszej wsi święty żebrak. Przyjęliśmy go na noc. Następnego ranka, przed wyjściem, pobłogosławił nas, moją żonę i mnie… I Pan dał nam tych dwoje dzieci.

Kiedy Narada to usłyszał, nie czekał dłużej,

lecz natychmiast poszedł do świątyni Pana Wisznu.

Wchodząc, zawołał od samych drzwi świątyni:

—   Czy nie mówiłeś mi, że temu człowiekowi nie było przeznaczone mieć dzieci?

On ma ich dwoje!

Kiedy Pan go usłyszał, roześmiał się głośno i rzekł:

—   Pewnie stało się to przez jakiegoś świętego. Święci mają moc zmieniania przeznaczenia.

Mimowolnie przypomina się pewne wesele, na którym Matka Jezusa, przez swoje prośby, sprawiła, że Jej Syn uczynił cud wcześniej, niż było to powiedziane w Jego przeznaczeniu.

źródło: Śpiew ptaka

Mistrz odpowiedział:
- Czy byłbyś zadowolony, gdyby ci ktoś ofiarował owoc i pogryzł go przedtem ?

Nikt nie może odkryć za ciebie twojego znaczenia. Nawet mistrz.

źródło: Śpiew ptaka

Uczeni przystąpili do pracy i – po upływie dwudziestu lat – powrócili do pałacu Zamira z karawaną wielbłądów niosących pięćset opasłych tomów. Ale król Zamir skończył już wtedy czterdzieści lat.

-Przecież ja nigdy nie zdążę przeczytać tego wszystkiego! – zakrzyknął.

-Przygotujcie mi, proszę, streszczenie tych ksiąg!

Uczeni znowu zabrali się do pracy. A po kolejnych dwudziestu latach z dumą powrócili do pałacu Zamira, tym razem zaledwie z kilkoma wielbłądami.

Król jednak był już bardzo stary i czuł się znużony wiekiem.

-Zbierzcie mi to, proszę, w jeden tylko tom – powiedział.

Uczeni pracowali jeszcze przez dziesięć lat. Lecz kiedy przybyli do pałacu z tym bezcennym tomem, król był już ślepy. Leżał, wręcz pozbawiony sił.

-Przyjdzie mi zatem umrzeć – powiedział – nie poznawszy sensu istnienia człowieka…

Wtedy najstarszy z uczonych przystąpił do Zamira i wyszeptał mu do ucha:

-W trzech słowach streszczę przeznaczenie człowieka: rodzi się, cierpi, a wreszcie umiera.

I w tym samym momencie król wydał ostatnie tchnienie.

Bajka perska

źródło: Bajki filozoficzne

-O wielki Salomonie, pomóż mi opuścić natychmiast to miasto.

Salomon zapytał mężczyznę, co go tak przeraziło.

-Dzisiaj rano na targu moją drogę przeciął Azrael, anioł śmierci, i rzucił mi spojrzenie, które zmroziło mi krew. Nabrałem pewności, że zjawił się tutaj, żeby mnie zabrać… Pomóż mi, Salomonie. Rozkaz wiatrowi przenieść mnie aż do Indii, ratuj moją duszę!

I Salomon, pełen współczucia dla tego człowieka, nakazał wiatrowi przenieść go aż do Indii.

A po południu sam udał się na targ w poszukiwaniu Azraela. Rozpoznał go bez trudu i wkrótce potem zapytał:

-Wytłumacz mi, dlaczego przeraziłeś tego biedaka? Wystraszyłeś go tak bardzo, że aż zmusiłeś do opuszczenia ojczyzny!

-Nic bardziej błędnego! – odpowiedział królowi Azrael. – Nie patrzyłem na tego człowieka z wściekłością, lecz ze zdziwieniem. Dostałem rozkaz odszukania go dzisiejszego wieczoru w Indiach. A widząc go rano na targu w Jerozolimie, zdumiony zadawałem sobie pytanie, jak miałby, nawet mając skrzydła, znaleźć się w Indiach wieczorem?

Opowieść mistycznego poety perskiego Rumi (1207-1273), założyciela bractwa tańczących derwiszy

źródło: Bajki filozoficzne