-Czy piekło i niebo istnieją rzeczywiście? A jeśli istnieją, gdzie znajdują się ich bramy?

Hakuin przyjrzał się bacznie samurajowi, a potem zapytał:

-A kim ty jesteś, by stawiać podobne pytania?

-Jestem samurajem, najlepszym spośród samurajów…

-Ty miałbyś być samurajem? – powiedział mistrz pogardliwym tonem.

-Przypominasz raczej żebraka.

Samuraj, czerwony z gniewu, wyciągnął z pochwy swój miecz…

-Ejże, masz nawet miecz? Ale jesteś pewnie za mało zręczny, żeby ściąć mi głowę…

Wyprowadzony z równowagi wojownik wzniósł miecz, aby ciąć nim mistrza.

I właśnie wtedy Hakuin wyszeptał:

-Tutaj otwierają się bramy piekła.

Samuraj, zaskoczony spokojną pewnością mnicha, schował miecz do pochwy i skłonił się.

-Tutaj otwierają się bramy raju – powiedział mu wtedy mistrz.

Opowieść Hakuina, mistrza zen (XVIII wiek)

źródło: Bajki filozoficzne

Przyprowadzono go kiedyś przed Aleksandra Wielkiego, który roztropnie powstrzymała się od podobnych sądów. Długo i uważnie przyglądał się zachowani zwierzęcia, aż odkrył, że po prostu boi się ono swego cienia. Zwrócił więc głowę Bucefała w stronę słońca i utrzymując ją w tej pozycji, zdołał uspokoić konia i zmęczyć… a wkrótce potem zaczął na nim jeździć.

Starożytna legenda opowiedziana przez francuskiego filozofa Alaina (1868-1951) w książce „Rozważania o szczęściu”

źródło: Bajki filozoficzne