W jednej ze scen chrześcijański zakonnik wychodzi na wycieczkę lub piknik z grupą chłopców w wieku 8-10 lat. Idą plażą, ich opiekun zostaje z kilkoma chłopcami w tyle. Chłopcy z przodu spotykają starszą kobietę, która jest dziwką, pozdrawiają ja, na co i ona odpowiada pozdrowieniem. Pytają:

– Kim jesteś?

Na co ona odpowiada, że jest prostytutką.

Nie wiedzą, co to znaczy, ale udają, że rozumieją. Jeden z chłopców wydaje się wiedzieć nieco więcej od reszty, objaśnia więc:

– Prostytutka to taka kobieta, która robi rozmaite rzeczy, jeśli się jej zapłaci.
– Czy zrobi to też dla nas, jeśli zapłacimy? – pytają.
– Czemu nie – pada odpowiedź.

Zbierają pieniądze, dają jej i pytają:

– Czy zrobisz coś dla nas, jeśli zapłacimy?
– Jasne, dzieciaki. Co chcecie, abym zrobiła?

Jedyne, co im przychodzi do głowy, to prośba, aby się rozebrała. Kobieta ją spełnia. Patrzą na nią. Nigdy dotąd nie widzieli nagiej kobiety. Nie wiedzą, czego żądać jeszcze, więc proszą:

– Czy zatańczyłabyś dla nas?
– Jasne – odpowiada.

Gromadzą się wokół niej, śpiewają i klaszczą. Dziwka kreci tyłkiem i wszyscy bawią się doskonale. Dostrzega to braciszek zakonny. Przybiega i wrzeszczy na kobietę. Każe jej się ubrać, a narrator stwierdza:

– W tym momencie dzieci zostały zepsute, do tej chwili były niewinne, piękne.

źródło: Przebudzenie