Możesz oddać wszystkie swoje dobra, by pomóc biednym, i wydać swoje ciało na spalenie, a nie mieć absolutnie miłości.
Zachowaj swoje dobra, a odrzuć swoje „ja”. Nie pal ciała; spal swoje ego. A miłość wypłynie sama.

źródło: Śpiew ptaka

— Przyjdź tam a tam, o tej a o tej godzinie.

I tam, o umówionej porze, wreszcie spotkał się kochanek ze swoją ukochaną.
Włożył rękę do torby
i wyjął plik miłosnych listów,
jakie napisał w ostatnich miesiącach.
Były to listy pełne namiętności,
w których wyrażał swój ból
i gorące pragnienie doświadczenia miłosnych rozkoszy
i połączenia się z nią.
I zaczął je czytać swojej ukochanej.
Mijały godziny, a on czytał i czytał.

Wreszcie dziewczyna powiedziała:

— Co z ciebie za głupiec! Wszystkie te listy mówią o mnie i o tym, że mnie pragniesz.
No więc teraz siedzę przy tobie. A ty czytasz swoje głupie listy.

„Teraz siedzę przy tobie”, powiedział Bóg do swego czciciela, „a ty rozmyślasz na mój temat, mówisz o Mnie swoim językiem i czytasz, co o Mnie jest napisane w twoich książkach. Kiedy wreszcie zamilkniesz i zakosztujesz Mnie?”

źródło: Śpiew ptaka

Jest to opowiadanie Attara de Neishapur.

Kochanek zapukał do drzwi swej ukochanej.
— Kto tam? — zapytała ukochana z wnętrza.
— To ja — powiedział kochanek.
— W takim razie idź sobie.
W tym domu nie zmieścimy się ty i ja.
Odrzucony kochanek odszedł na pustynię, gdzie spędził na medytacjach wiele miesięcy, rozważając słowa ukochanej. Wreszcie wrócił i znowu zapukał do drzwi.
— Kto tam?
— To ty.

I drzwi otworzyły się natychmiast.

źródło: Śpiew ptaka

Z całym spokojem młodzieniec poinformował Malika, że jest protegowanym sułtana i dlatego nikt nie może mu zabronić żyć jak mu się podoba.

Malik rzekł:
- Osobiście poskarżę się.
Młody człowiek odpowiedział:
- Na nic się to nie zda, gdyż sułtan nigdy nie zmieni zdanie o mnie.
- W takim razie powiem o Tobie stwórcy odparł Malik.
- Najwyższy stwórca – rzekł młodzieniec – jest zbyt miłosierny, aby mi coś wyrzucać.

Malik poczuł się bezradny i zostawił młodzieńca samemu sobie. Ale niedługo reputacja młodzieńca stała się tak zła, że spotkała się z ogólnym oburzeniem.

Malik postanowił wtedy spróbować go upomnieć. Jednak kiedy kierował się ku domowi młodzieńca, usłyszał głos, który mówił:
- Zostaw w spokoju mojego przyjaciela. Jest pod moją opieką. Malik zmieszał się ogromnie i gdy stanął przed młodzieńcem, nie wiedział co powiedzieć.

Młody człowiek zapytał:
- Po coś przyszedł?
Malik odpowiedział:
- Szedłem cię upomnieć, ale gdy skierowałem się tutaj, jakiś głos powiedział mi, bym cię zostawił w spokoju, bo jesteś pod jego opieką.

Twarz młodzieńca zmieniła się.
- Naprawdę, nazwał mnie swoim przyjacielem? – zapytał.
Ale Malik już odszedł.
Po latach Malik spotkał się z nim w Mekce. Słowa Głosu wywarły na nim takie wrażenie, że zostawił co miał i stał się wędrownym żebrakiem.
- Przyszedłem tutaj szukać mojego Przyjaciela – powiedział do Malika i umarł.

Bóg przyjacielem grzeszników? Podobne twierdzenie jest tyle ryzykowne, ile prawdziwe. Zastosowałem je do siebie, kiedy przy pewnej okazji powiedziałem: „Bóg jest zbyt miłosierny, aby mi coś wyrzucać”. W tym momencie usłyszałem Dobrą Nowinę po raz pierwszy w życiu.

źródło: Śpiew ptaka

A ja się obrażałem, choć zgadzałem się z nimi. I chciałem się zmienić, ale nie potrafiłem, mimo wielu wysiłków.

Najgorsze było to, że mój przyjaciel nie przestawał wypominać mi neurotycznego stanu, w którym trwałem. I również podkreślał konieczność zmiany.

Także z nim się zgadzałem i nie mogłem się na niego obrażać. Ale skutek był taki, że czułem się jakby bezsilny i jakby skrępowany.

Aż pewnego dnia przyjaciel powiedział mi:
- Nie zmieniaj się.
Bądź jaki jesteś. Tak naprawdę to nie ważne, czy się zmienisz, czy nie. Kocham cię jakim jesteś i nie mogę przestać cię kochać.

Te słowa zabrzmiały w moich uszach jak muzyka: „Nie zmieniaj się. Nie zmieniaj się. Nie zmieniaj się… Kocham cię… ”

Wtedy się uspokoiłem. I poczułem, że żyję. I, co za cud, zmieniłem się!

Teraz wiem, że w rzeczywistości nie mogłem się zmienić aż do spotkania kogoś, kto by mnie kochał, bez względu na to, czy się zmienię, czy nie. Czy ty tak mnie kochasz, Boże?

źródło: Śpiew ptaka

Wreszcie napisał do ministra rolnictwa donosząc o wszelkich usiłowaniach, jakie podejmował, i zakończył list pytając: „Co mogę zrobić?”

Wkrótce nadeszła odpowiedź: „Radzimy Panu nauczyć się je kochać”.

Ja również miałem trawnik, z którego byłem bardzo dumny, i również mnie dotknęła plaga mleczy, które próbowałem zwalczyć wszystkimi możliwymi sposobami. Tak więc nauczyć się je kochać nie było wcale łatwo. Zacząłem mówić do nich codziennie. Serdecznie i przyjaźnie. One jednak odpowiadały mi gorzkim milczeniem. Jeszcze ubolewały nad walką jaką im wytoczyłem. Prawdopodobnie miały też jakieś wątpliwości co do moich motywów. Nie musiałem jednak czekać długo, by zaczęły się uśmiechać i uzyskały spokój. Wręcz zaczęły odpowiadać na to co im mówiłem. Szybko zostaliśmy przyjaciółmi. Oczywiście, że mój trawnik uległ zniszczeniu, ale za to jak uroczy stał się mój ogród!…

Pewien człowiek stopniowo tracił wzrok, mimo że starał się tego uniknąć wszelkimi sposobami. Kiedy lekarstwa już przestały działać, dalej bronił się gwałtownie. Musiałem nabrać odwagi, aby mu powiedzieć: – Radzę ci, byś nauczył się kochać swoją ślepotę. To była prawdziwa walka. Początkowo nie chciał nawiązać ze swoją ślepotą kontaktu, powiedzieć do niej jednego słowa. Kiedy wreszcie osiągnął tyle, że mógł z nią rozmawiać, jego słowa były pełne złości i goryczy. Ale nie przestawał mówić i z czasem słowa przybierały ton rezygnacji, potem tolerancji i wreszcie akceptacji aż pewnego dnia, ku jego zdumieniu, stały się słowami sympatii i … miłości. Nadszedł dzień, w którym był zdolny objąć ramieniem swoją ślepotę i powiedzieć jej: „Kocham cię”. I tego dnia zobaczyłem, że znowu się uśmiechnął. A jaki słodki był ten uśmiech! Naturalnie, stracił wzrok na zawsze. Ale jak piękna stała się jego twarz! Dużo piękniejsza niż była, nim przyszła żyć z nim ślepota.

źródło: Śpiew ptaka

-Dlaczego tutaj jestem? Czy dlatego, że wiele się modliłem w ciągu całego życia?

-Nie, nie… – odpowiedziała mu odźwierny z uśmiechem.

-Czy to zatem dlatego, że wiele pościłem?

-Ależ skąd… nie jesteś tutaj z żadnego z tych powodów.

-No to dlaczego znalazłem się tutaj?

-No cóż, powiem ci to. Pewnej zimowej, bardzo chłodnej nocy, w Bagdadzie, przygarnąłeś małą opuszczoną kotkę i ogrzałeś ją pod swoim płaszczem. I jesteś teraz u bram raju dlatego, że ulżyłeś jej cierpieniom.

Przypowieść zaczerpnięta z sufizmu

źródło: Bajki filozoficzne

-Kto tam?

Odpowiedział:
-To ja!

Ukochana powiedziała mu na to:
-Ten dom nie pomieści nas dwoje, ciebie i mnie.

I drzwi pozostały zamknięte.

Odszedł zatem rozważyć to wszystko na pustyni i powrócił po latach, i znów zastukał do drzwi.

Głos jego ukochanej zapytał:
-Kto tam?

Odpowiedział jej:
-To ty.

I drzwi zostały mu otworzone.

Ibn Arabi (1165-1240), poeta i mistyczny filozof arabsko – andaluzyjski

źródło: Bajki filozoficzne

Była tam jednak mrówka, która zupełnie nie zwracała na króla uwagi, zajęta przenoszeniem – ziarnko po ziarnku – ogromnej góry piasku. Wielce zdziwiony Salomon kazał ją do siebie wezwać i tak do niej przemówił:

-O, mała mróweczko, nigdy nie zdołasz przenieść tej góry piasku! Cel, jaki sobie postawiłaś jest ponad twoje siły.

Mrówka złożyła królowi głęboki ukłon, ale zaraz potem odparła:

-Najjaśniejszy panie, niech cię nie zmyli moja mikra postura, bo liczą się tylko mój zapał i miłość. Jest taka mrówka, która mnie zniewoliła swym pięknem, a potem odeszła stąd, mówiąc: „Jeśli ty zniszczysz tę pryzmę piasku, ja odsunę przeszkody, które nas dzielą”.

Dlatego przyłożę się do tej pracy aż do utraty sił, do ostatniego tchnienia. A jeśli muszę przy tym stracić życie, umrę przynajmniej z nadzieją, że ją ujrzę. O, królu, nucz się od mizernej mrówki, czym jest siła miłości, naucz się od ślepca tajemnicy widzenia…

Na kanwie przypowieści perskiego poety Attara (1150-1220)

źródło: Bajki filozoficzne

Jedna z dziewcząt, które cierpiały z jego powodu, skierowała do bogów na Olimpie taką prośbę:
- Niech ten, który nikogo nie kocha, zakocha się w samym sobie!

I bogowie jej wysłuchali!

Pewnego poranka, wędrując przez las, Narcyz doszedł do niewielkiej polany i postanowił na niej wypocząć. W pobliżu wierzby odkrył źródło. Położył się przy nim, żeby napić się wody, a wtedy zobaczył w nim tak piękną twarz, że natychmiast się zakochał. Serce biło mu gwałtownie w piersi i pomyślał sobie, że nie popełni pomyłki, czekając na miłość, gdyż znalazł w końcu miłość godną siebie. Zaślepiony gwałtownym uczuciem, nie zrozumiał, że było to jego własne odbicie. Przemówił do niego, lecz wizerunek nie odpowiedział. Złożył swe usta do pocałunku, lecz woda zadrgała, a piękna twarz zniknęła.

Pojawiła się znowu, lecz gdy tylko Narcyz zbliżał się do niej, ponownie znikała. Młody mężczyzna prawie że oszalał. A czując się odrzucony, zanurzył sztylet w swojej piersi, szepcząc: „Żegnaj, moja miłości!”.

Śmierć pięknego narcyza zasmuciła bogów. To, że miał bezpowrotnie zniknąć, wzbudziło w nich litość. W miejscu, które spłynęło krwią Narcyza, zaczął rosnąć kwiat. Nazwano go narcyzem.

Według łacińskiego poety Owidiusza (I w.p.n.e.), „Metamorfozy”

źródło: Bajki filozoficzne