W wielkiej sali tronowej wszyscy śmiali się ukradkiem, od halabardników po królewskich dworzan. Śmiali się wszyscy oprócz króla.

Ten wymamrotał do śmiałka:

-Jak mam to rozumieć? Widzę, że waść nie kulejesz?

-Panie – odpowiedział mu szlachcic – zechciej mi uwierzyć, że to pozór tylko. Stopy mam całe pokryte odciskami i jeżeli trzymam się prościej od innych, to tylko dlatego, że kuleję na obie nogi.

Na podstawie tekstu Gustawa Nadaud (1820-1893), francuskiego poety i pieśniarza.

źródło: Bajki filozoficzne