- Dzień dobry Pani. Proszę wejść…

Wie Pani, jak ważne przy pierwszym spotkaniu są początkowe sekundy? W tym czasie można ocenić człowieka. To dość powierzchowna ocena, ale przy tak krótkim kontakcie jaki nas dziś czeka, trudno zagłębić się w osobowość, czy poznać tajniki duszy…. Duszy.

Jak to brzmi…

Dusze chyba nie chodzą na rozmowy kwalifikacyjne, wolą poczekać pod drzwiami…

Ładnie się Pani uśmiecha.

Czy często Pani mówią, że ma Pani piękny uśmiech?…

To błąd.

Powinni to robić.

Takie słowa działają jak kosmetyk upiększający, jak pieszczota…



My tu gadu gadu, a czas minął… Czas pochopnej oceny…

Słyszała Pani, że wystarczy siedem sekund, żeby zaklasyfikować człowieka wciskając go do ciasnej i nie koniecznie właściwej szufladki? Nie? Nam minęło już dużo więcej. I oboje jesteśmy w szufladkach, ja w Pani, a Pani w mojej. Wygodnie Pani?….



Czy nie razi Pani słońce?

Razi!

Sukces zatem osiągnięty… To bardzo tani chwyt. Słońce w oczy. Jak na przesłuchaniu. Kat i ofiara, dobry i zły, piękna i bestia… Wie Pani, bawi mnie ta sytuacja, co dziwne…, bo raczej nie lubuję w się w sado – masochistycznych rozrywkach… Chociaż… Zdaje się to ja jestem tu stroną dominującą, brakuje mi tylko skórzanego pejcza…



Przepraszam, proszę mi wybaczyć. Mija właśnie 7 godzina przesłuchań. To z lekka męczące zajęcie, stąd być może chwilowy zanik kontroli wypowiedzi…



Bardzo elegancka koszula…. Kupiona pewnie specjalnie na dzisiejszą okazję… Zależy Pani, by dobrze wypaść na tej rozmowie. To dobrze. To bardzo dobrze. Dla mnie? Dla Pani? Mam nadzieję, że to właśnie uda nam się zaraz ustalić. Proszę powiedzieć coś o sobie. Proszę się pięknie zaprezentować. Proszę odkryć się przede mną….



(…)



- Tylko osiem zdań. Tak mało? Tylko suche fakty ze standardowego życiorysu i listu motywacyjnego. Bo tak trzeba. Bo tak wyczytała Pani w mądrych książkach i czasopismach. Bo tego nauczyły Panią znudzone profesorki na uczelni i doświadczeni w bojach koledzy. Nie sądzi Pani, że to przykre?



Przeżyła Pani ponad dwadzieścia lat na tym pięknym świecie. Poznała Pani mnóstwo ludzi. Zdobyła wiedzę, marzyła, kochała, nienawidziła, tęskniła, cieszyła się i to wszystko musi Pani zamknąć w ośmiu zdaniach. Bo tak napisał jakiś pseudonaukowiec w kretyńskim poradniku. To takie smutne. Smutne, że nie możemy swobodnie rozmawiać o emocjach, o tym co Panią wzrusza, porusza, fascynuje…, że oboje musimy trzymać się reguł, powtarzać schematy…



Pani nie mówi tego co Pani czuje. Pani mówi to, czego ja od Pani oczekuje. Pani mówi to, co wydaje się Pani, że mówić powinna, żebym był skłonny uwierzyć, że marzy Pani o tej pracy… i Pani kłamie. Nie przede mną. Pani kłamie przed sobą. Mówi Pani to samo co na kilku poprzednich rozmowach i być może szeregu następnych. Tego najważniejszego Pani nie mówi, Pani przemilcza. Ważniejszego od sprawnej obsługi komputera czy faxu…



Czy zastanawiała się kiedyś Pani nad tym, że to grzech? Grzech zaniechania. To bardzo poważne przestępstwo. Za zaniechanie można nawet pójść do więzienia. Za nie zrobienie czegoś można kiblować. Można zostać odciętym od świata na kilka lat. Ale to by była niska kara w porównaniu za winę jaką Pani teraz bierze na siebie. Pani chce się pięknie sprzedać. Potraktować jak produkt w pięknym opakowaniu, zareklamować. Upodobnić do kogoś kim Pani nie jest. Wystawić na aukcję jak rzecz. Bo tak trzeba… Wiem. Nie mam prawa tak mówić. Nie znam Pani. Nic o Pani nie wiem. Nie czytałem nawet Pani dokumentów, nie chciało mi się, zrobiła to za mnie asystentka… Nie przywiązywałem też wagi do słów jakie mówiła Pani na początku… Liczyłem zdania… To strasznie nudne siedzieć tu i wysłuchiwać ciągle tego samego.



Bełkot.



Bełkot jest męczący.



Drażni mnie.



Pani mnie drażni. Wszystko już mnie drażni. Drażni mnie podejmowanie decyzji o przyszłości innych ludzi, kompletnie nieznanych mi ludzi. Drażni mnie zastęp radosnych, rozentuzjazmowanych twarzy, zachwalających się jak panienki na rogu. Drażni mnie cielęcy zachwyt dla tej firmy. Dla tej pracy…



Nie wiem czym się tu podniecać, mnie tu nic nie podnieca, mnie tu wszystko wkurwia… Przepraszam…



Napije się Pani kawy? Herbaty? … Tak łatwo podjąć decyzję o napoju. A nawet takiej nie chce Pani podjąć. Obojętność nie jest odpowiedzią. Nie powinno być dla Pani obojętne co Pani pije. Nic nie powinno być Pani obojętne. Wszystko powinno być jakieś. Pani powinna być jakaś. Bo Pani jest jakaś. Musi Pani być jakaś. I to nie dla mnie, bo ja w tym wszystkim jestem najmniej ważny. Bo mnie nie ma. Nie ma mnie w Pani życiu. Jestem tylko w tej małej chwili. A potem zniknę. A Pani zostanie z całym swoim życiem i pojąć nie mogę dlaczego Pani odrzuca swoją indywidualność, odrębność, a może nawet i talent, żebrząc o byle jakie biurko w tym anonimowym tłumie czarnych marynarek. Identyczna jak poprzednicy, identyczna jak następcy.



Łże Pani w żywe oczy. „Pragnę związać swą przyszłość z Firmą, pragnę się dokształcać, żeby jak najlepiej wywiązywać się ze swoich obowiązków, pragnę oddać się Firmie…” To Pani słowa. Cytat może trochę nie dokładny, ale sens…



To jakieś wielkie gówno…



Bo Pani tak naprawdę pragnie czegoś zupełnie innego. Ale Pani boi się do tego przyznać.



Wstydzi się Pani? Nie ma się czego wstydzić. To idiotyczny wstyd. Pani musi się przełamać i go pokonać. Pani musi zacząć walczyć o siebie. Bić się, drapać, kąsać. Poczuć pot. Poczuć ból… Proszę niech Pani powie o czym Pani tak naprawdę marzy, co chciałaby Pani w życiu robić… Nie! Proszę nie mówić na głos. Proszę to sobie powtarzać w myślach, do znudzenia. Proszę to sobie zapisać dużymi literami na kartce i zawiesić nad łóżkiem. I każdego dnia zaraz po przebudzeniu patrzeć. I każdego dnia dążyć… Robić coś. Starać się.



Chcę, żeby Pani o tym pamiętała, chcę, żeby Pani wiedziała, że to mówiłem, chcę, żeby z tego dnia zapamiętała Pani to słońce i te słowa. Kojarzyła to razem. Zawsze. Słońce i marzenie. Mam nadzieję, że nigdy Pani o nim nie zapomni, że da Pani szansę mu rozkwitnąć. Jeśli jednak chce Pani zapomnieć… to nie mogę Pani zabronić. O ileż łatwiej przecież jest spuścić odpowiedzialność za swoje życie na kogoś zupełnie obcego.



Ale ostrzegam, że za jakiś czas może już być za późno. Może Pani tego nie odrobić….



Za… na przykład… siedem lat spędzonych tutaj.



Tyle mniej więcej czasu będzie Pani potrzeba na zorientowanie się, że stoi Pani w miejscu, że nie potrafi odnaleźć sensu w porannym wstawaniu, w spełnianiu bzdurnych poleceń sfrustrowanego szefa, połykającego całymi garściami proszki uspokajające. Dopiero wtedy okaże się, że każda rzecz jaką Pani wykonuje, każda czynność jest dokładnie opisana rządkiem procedur i tak naprawdę jest Pani ludzkim robotem zaprogramowanym do realizowania określonych zadań. Zapomni Pani o słowach satysfakcja, ambicja, radość, którymi tak ciepło zachęca do siebie. Zapomni Pani nawet to miło drażniące ucho słowo Lilianna bo pozostanie Pani „Czarną z pokoju 312”. Jest nawet szansa, że w korytarzu obije się Pani o tego młodego człowieka z działu handlowego i będzie cudowny delikatny seks na skórzanych kanapach w salce konferencyjnej, albo dzikie żądze w windzie zatrzaśniętej między piętnastym a szesnastym. Szkoda tylko, że okaże się draniem, sypiającym także z tą rudą z personalnego i kruchą istotką z recepcji. I że nawet on po kilku miesiącach, z trudem będzie kojarzył Pani nazwisko.



Ale to przecież Pani wybór. Pani życie. Zostanie Pani pochłonięta przez ten budynek. Będzie Pani pokarmem dla jego drzwi, okien i luster w toaletach. Będzie się żywił Panią przez większość dnia.



Praca Twoim drugim domem?



Pamięta Pani? Praca będzie Pani pierwszym i jedynym domem. Będzie Pani salonem i sypialnią, biurem i kawiarnią, hobby i obowiązkiem. Wyjałowi Panią całkowicie z przyjaciół, rodziny i całego świata zewnętrznego. Będzie Pani trybikiem w białej bluzeczce z kontem zapełnionym niepotrzebnymi pieniążkami, których nie będzie Pani miała kiedy wydać… I budzić się będzie Pani w środku nocy ze ściśniętym żołądkiem i to nie będzie niestrawność, i boleć będzie Panią serce, a kardiolog powie, że wszystko w porządku, i odczuwać Pani będzie wielki brak mimo, że będzie Pani miała dużo więcej dóbr materialnych niż dziś… I będzie Pani zgorzkniała, zagubiona i z dnia na dzień coraz smutniejsza… A najgorsze jest to, że będzie Pani próbowała sobie o czymś przypomnieć, ale na wszelki wypadek nie będzie Pani odsłaniała okien, będzie się Pani chowała przed słońcem, bo tak naprawdę, będzie Pani chciała zapomnieć…



Bo ta myśl będzie Panią prześladować….Przepraszam, zagalopowałem się trochę… Chyba się już pogubiłem… Nie będę Pani zatrzymywał. To wszystko. Jest Pani przyjęta. Proszę przyjść jutro na 8 rano.

–

www.citycoctail.eu


Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Dlatego gdy wstaje, czeka go wiele zajęć: musi obejrzeć wiadomości (w nocy mogło zdarzyć się coś ważnego), przeczytać gazetę (od wczorajszego dnia mogło się wiele zmienić), przypomnieć żonie, że dzieci nie mogą spóźnić się do szkoły, wsiąść do samochodu, taksówki, autobusu lub metra, zawsze w stanie pełnej mobilizacji, ze spojrzeniem utkwionym w przestrzeń. Jeśli to możliwe, po drodze rozmawia przez komórkę, by wszyscy podróżni wiedzieli, że jest kimś ważnym i że świat go potrzebuje.

Manuel przychodzi do biura i z troską pochyla się nad stertą papierów. Jeśli jest pracownikiem, robi wszystko, aby szef zauważył, że zjawił się punktualnie. Jeżeli jest pracodawcą, zagania wszystkich do roboty. Gdy przez przypadek nie ma nic ważnego do zrobienia, Manuel zawsze coś znajdzie, wymyśli, stworzy nowy plan, wytyczy nową strategię działania.

Manuel idzie na obiad, ale nigdy sam. Jeśli jest szefem, je z przyjaciółmi, dyskutuje o najnowszych rozwiązaniach, krytykuje konkurencję, zawsze ma w rękawie jakiegoś asa, skarży się (z nieukrywaną dumą), że jest przemęczony. Jeżeli zaś jest pracownikiem, również jada z przyjaciółmi, narzeka na szefa, opowiada, jak dużo pracuje po godzinach, z rozpaczą w głosie (i wielką dumą) mówi, że w pracy wiele zależy tylko od niego.

Manuel – pracodawca i pracownik – haruje całe popołudnie. Czasem spogląda na zegarek, musi przecież iść do domu, ale właśnie pojawił się problem, który wymaga rozwiązania, trzeba podpisać dokumenty. Jest przecież człowiekiem uczciwym, chce zasłużyć na swoją pensję, spełnić oczekiwania innych ludzi, sprostać marzeniom rodziców, którzy tak się starali, żeby zapewnić mu odpowiednie wykształcenie.

Wreszcie wraca do domu. Bierze kąpiel, wkłada wygodne ubranie, zasiada do rodzinnej kolacji. Pyta, czy dzieci odrobiły lekcje, co robiła żona. Manuel napomyka o swojej pracy, ale tylko po to, by dać dobry przykład, ponieważ nie przenosi do domu kłopotów, które ma w pracy. Po kolacji dzieci, których nie obchodzą szczytne przykłady, praca domowa i tym podobne rzeczy, idą do komputera. Manuel siada przed wynalazkiem z czasów swego dzieciństwa, zwanym telewizorem. Znów ogląda wiadomości (mogło się przecież coś zdarzyć w ciągu dnia).

Na stoliku przy łóżku zawsze ma jakąś techniczną książkę. Niezależnie od tego, czy jest szefem, czy pracownikiem, zdaje sobie sprawę, jak wielka jest konkurencja. Kto się nie rozwija, ryzykuje utratę pracy i staje przed największym z nieszczęść – brakiem zajęcia.

Rozmawia chwilę z żoną – w końcu jest człowiekiem dobrze wychowanym, pracowitym, kochającym, dba o swoją rodzinę i jest gotów bronić jej zawsze i wszędzie. Szybko morzy go sen. Manuel śpi, bo wie, że jutro będzie bardzo zajęty i musi naładować baterie.

We śnie przychodzi do niego anioł i pyta: „Dlaczego to robisz?”. Manuel odpowiada, że jest człowiekiem odpowiedzialnym.

Anioł na to: „Nie możesz zatrzymać się w ciągu dnia przynajmniej na piętnaście minut, rozejrzeć się wokół, spojrzeć na siebie, po prostu nic nie robić?”. Manuel odpowiada, że bardzo by chciał, ale nie ma czasu. „Nieprawda – mówi anioł. – Każdy ma na to czas, brakuje mu tylko odwagi. Praca jest darem, kiedy pomaga zrozumieć, co robimy, ale może być przekleństwem, kiedy staje się ucieczką przed pytaniem o sens życia”.
Manuel budzi się w środku nocy oblany zimnym potem. Odwaga? Jak to możliwe, żeby człowiek, który poświęca się dla innych, nie miał odwagi zatrzymać się na piętnaście minut?

Lepiej zasnąć, to tylko sen, takie pytania do niczego nie prowadzą, a jutro czeka go dużo, dużo pracy.

czytaj dalej…
Manuel jest wolnym człowiekiem – II

źródło: Być jak płynąca rzeka