Uczeni przystąpili do pracy i – po upływie dwudziestu lat – powrócili do pałacu Zamira z karawaną wielbłądów niosących pięćset opasłych tomów. Ale król Zamir skończył już wtedy czterdzieści lat.

-Przecież ja nigdy nie zdążę przeczytać tego wszystkiego! – zakrzyknął.

-Przygotujcie mi, proszę, streszczenie tych ksiąg!

Uczeni znowu zabrali się do pracy. A po kolejnych dwudziestu latach z dumą powrócili do pałacu Zamira, tym razem zaledwie z kilkoma wielbłądami.

Król jednak był już bardzo stary i czuł się znużony wiekiem.

-Zbierzcie mi to, proszę, w jeden tylko tom – powiedział.

Uczeni pracowali jeszcze przez dziesięć lat. Lecz kiedy przybyli do pałacu z tym bezcennym tomem, król był już ślepy. Leżał, wręcz pozbawiony sił.

-Przyjdzie mi zatem umrzeć – powiedział – nie poznawszy sensu istnienia człowieka…

Wtedy najstarszy z uczonych przystąpił do Zamira i wyszeptał mu do ucha:

-W trzech słowach streszczę przeznaczenie człowieka: rodzi się, cierpi, a wreszcie umiera.

I w tym samym momencie król wydał ostatnie tchnienie.

Bajka perska

źródło: Bajki filozoficzne