Matka była zrozpaczona z bólu. Ojciec nie uronił ani jednej łzy.

Kiedy po pogrzebie żona wyrzucała mężowi brak wszelkich uczuć, rybak powiedział:
— Pozwól, że powiem ci, dlaczego nie płakałem.
Wczoraj w nocy śniło mi się, że jestem królem,
dumnym ojcem ośmiu synów.
Jakże byłem szczęśliwy!
Ale wtedy się przebudziłem.
I teraz jestem zdezorientowany:
czy mam płakać za tamtymi ośmioma synami,
czy za tym jednym?

źródło: Śpiew ptaka

— Dlaczego mnie budzisz akurat teraz! — krzyknął. — Nie mogłaś poczekać dłużej?
— Słońce stoi już wysoko — odpowiedziała żona — ptaki świergoczą w gałęziach,
a i twoje śniadanie stygnie.

— Co za głupia baba! — powiedział Nasruddin. — Śniadanie to głupstwo
w porównaniu z kontraktem
na sto tysięcy sztuk złota,
który właśnie miałem podpisać. —

Odwrócił się na bok i zagrzebał w pościeli,
próbując wrócić do snu
i do unicestwionego kontraktu.

Załóżmy, że Nasruddin chciał dokonać oszustwa w tym kontrakcie, a partnerem w umowie był niesprawiedliwy tyran. Jeśli zasypiając na nowo, Nasruddin zrezygnuje z oszustwa, stanie się święty.
Jeśli będzie dzielnie dokładał starań, by uwolnić ludzi spod
ucisku tyrana, stanie się ich wyzwolicielem.
Jeśli we śnie nagle zda sobie sprawę, że śni, stanie się
człowiekiem Przytomnym i Oświeconym.
Na co się zda być świętym czy wyzwolicielem, jeśli się śpi?

źródło: Śpiew ptaka

Uznawszy pewnego człowieka za zmarłego, przyjaciele ponieśli go, aby go pogrzebać. Kiedy trumna miała już zostać złożona do grobu, człowiek ożył nie wiadomo jak, i zaczął walić w pokrywę trumny.

Otwarto trumnę i człowiek się podniósł. – Co robicie? – zapytał zebranych. – Jestem żywy. Nie umarłem.

Jego słowa przyjęto z milczącym niedowierzaniem. Wreszcie jeden z żałobników powiedział: – Przyjacielu, tak lekarze, jak i kapłani, poświadczyli, że umarłeś. A więc umarłeś.

Po czym na nowo zamknięto wieko trumny i pogrzebano go należycie.

źródło: Śpiew ptaka

Był raz człowiek, który miał bardzo brzydką córkę, więc wydał ją za mąż za ślepca, bo nikt inny by jej nie chciał.

Kiedy pewien lekarz zaofiarował się przywrócić wzrok ślepemu małżonkowi, ojciec dziewczyny sprzeciwił się z całej mocy, gdyż obawiał się, że człowiek ten porzuciłby jego córkę.

Na temat tej opowieści Sa’di stwierdza: „Mężowi brzydkiej kobiety lepiej jest zostać ślepym”. A zalęknionym ludziom nie wiedzieć.

źródło: Śpiew ptaka

Rzeczywiście, wioska ukrywała pewnego człowieka, który wydawał się dobry i niewinny, więc wszyscy go lubili. Ale cóż mógł zrobić wójt teraz, kiedy został zagrożony spokój całej wsi? Długie dni dyskusji rady gminnej nie przyniosły rozwiązania. W końcu wójt przedstawił problem proboszczowi. Proboszcz z wójtem przesiedzieli cała noc szukając w Piśmie Świętym i wreszcie ukazało się im rozwiązanie. W Piśmie był pewien tekst, który mówił: „Lepiej jeśli jeden człowiek umrze za lud, niż miałby umrzeć cały naród”.

W ten sposób wójt wydał niewinnego wojskom okupacyjnym prosząc go o przebaczenie. Człowiek powiedział, że nie ma nic do wybaczenia i że nie chce narażać wioski na niebezpieczeństwo.

Torturowano go tak okrutnie, że jego krzyki mogli słyszeć wszyscy mieszkańcy wsi. W końcu został stracony.

Po dwudziestu latach do wsi przyszedł prorok, udał się wprost do wójta i rzekł:
- Coście zrobili? Ten człowiek był przeznaczony przez Boga by być zbawicielem tego kraju, a ty wydałeś go na tortury i śmierć.

- A co mogłem zrobić? – zawołał wójt. – Razem z proboszczem szukaliśmy w Piśmie i postąpiliśmy tak, jak tam było powiedziane.

- To był wasz błąd – rzekł prorok. – Patrzyliście w Pismo, a powinniście byli również patrzeć w oczy tamtego człowieka.

źródło: Śpiew ptaka

– Zawsze chciałem mieszkać na ziemi rosyjskiej, ale w moim wieku nie zdołałbym przeżyć następnej srogiej rosyjskiej zimy.

Rosja i Finlandia są jedynie słowami lub pojęciami, ale nie w oczach tych ludzi, nie w oczach zwariowanych istot ludzkich.

źródło: Przebudzenie

– Zamierzamy cię dzisiaj zabrać za granicę, abyś mógł rzucić okiem na swój kraj.

Przewożą mnie więc za granicę, patrzę poprzez nią i myślę: „Och, mój kraj, mój piękny kraj. Widzę wioski, drzewa i wzgórza. To mój rodzinny kraj”. Po chwili jednak jeden ze strażników mówi:

– Przepraszam, ale pomyliliśmy się. Musimy pojechać jeszcze z dziesięć mil.

Czego dotyczyła moja reakcja? Niczego. Miałem w umyśle słowo „Indie”. Ale drzewa to nie Indie. Drzewa to drzewa. W rzeczywistości nie istnieją granice pomiędzy krajami. To ludzki umysł je stworzył. Zazwyczaj należący do głupich, ograniczonych polityków.

źródło: Przebudzenie

– Nie zgadzam się z tym, że słowa wywierają na nas aż taki wielki wpływ. Na co guru odparł:
– Siadaj, skurwysynie! Zsiniały ze złości mężczyzna wykrzyknął:

– I to pan nazywa siebie osobą oświecona, guru, mistrzem, powinien pan się wstydzić! Na co guru odparł:
– Proszę mi wybaczyć, sir. Poniosło mnie. Naprawdę, Proszę o wybaczenie. To nie było zamierzone. Przepraszam.

Mężczyzna w końcu się uspokoił. Wówczas guru powiedział:
– Wystarczyły dwa słowa, aby wywołać w panu burzę i kilka słów, by pana uspokoić. Prawda?

Słowa, słowa, słowa – czyż nie są one prawdziwymi więzieniami, jeśli nie używa się ich we właściwy sposób?

źródło: Przebudzenie

– Rozumiem pańskie symptomy. Wie pan, co zrobię? Zapiszę lekarstwo dla pana sąsiada.

Pacjent odpowiada:
– Dziękuje, bardzo dziękuje. To bardzo poprawi moje samopoczucie.

Idiotyczne to, prawda? Ale właśnie tak czynimy. Osoba pogrążona we śnie sądzi, że poczuje się lepiej, jeśli zmieni się ktoś inny.

źródło: Przebudzenie

- Człowiek, koń i pies wspinali się mozolnie po zboczu góry. Byli zlani potem i umierali z pragnienia, bo słońce grzało niemiłosiernie. Na zakręcie dostrzegli wspaniałą bramę, całą z marmuru, prowadzącą na wyłożony bryłami złota plac, gdzie biło źródło krystalicznie czystej wody. Wędrowiec zwrócił się do strażnika pilnującego wejścia:

„Witaj!”.
„Witaj, wędrowcze!”.
„Powiedz mi, cóż to za piękne miejsce?”.
„To niebo”.
„Jakie to szczęście, że trafiliśmy do nieba! Jesteśmy bardzo spragnieni”.
„Możesz wejść i napić się do woli” – odrzekł strażnik, wskazując źródło.
„Mój koń i pies także są spragnieni”.
„Bardzo mi przykro, ale tutaj zwierzęta nie mają prawa wstępu”.

Wędrowcowi bardzo chciało się pić, ale nie zamierzał opuszczać w biedzie swoich przyjaciół. Z żalem podziękował strażnikowi i ruszyli w dalszą drogę. Wspinali się jeszcze bardzo długo i całkowicie już wyczerpani dotarli do starych, zniszczonych wrót prowadzących ku polnej drodze wysadzanej drzewami. W cieniu nieopodal leżał człowiek z głową przykrytą kapeluszem.

„Witaj!” – odezwał się wędrowiec.

Wyrwany ze snu mężczyzna skinął tylko głową.

„Umieramy z pragnienia, ja, mój koń i mój pies”.
„Pośród tych skał znajdziecie źródło. Możecie tam pić do woli”.

Kiedy już wszyscy ugasili pragnienie, wędrowiec podziękował nieznajomemu.

„Wracajcie tu, kiedy tylko przyjdzie wam na to ochota”.
„Powiedz mi, jak nazywa się to miejsce?”. „Niebo”.
„Niebo? Przecież strażnik marmurowej bramy powiedział, że niebo jest tam!”.
„Tam nie było nieba, tylko piekło”.

Wędrowiec poczuł się zbity z tropu.

„Nic z tego nie rozumiem. Jak mogą piekło nazywać niebem? Pewnie niejeden człowiek dał się oszukać!”.
„Tak naprawdę to oddają nam wielką przysługę, bo tam zostają wszyscy, którzy są zdolni porzucić w biedzie swoich najlepszych przyjaciół…”.

źródło: Demon i panna Prym