Uczeń przeszukał pisma swojego mistrza i pełen ufności odpowiedział jego słowami:
- Życie ludzkie jest jedynie przejawem Bożej obfitości.

Kiedy poszukujący spotkał się z mistrzem osobiście, zadał mu to samo pytanie.
Mistrz odpowiedział:
- Nie wiem.

Poszukujący mówi: „Nie wiem”. świadczy to o honorze. Mistrz mówi: „Nie wiem”. Wymaga to posiadania umysłu mistycznego, zdolnego, by wiedzieć wszystko poprzez niewiedzę. Uczeń mówi: „Ja wiem”. świadczy to o ignorancji, o wypaczeniu zapożyczonego poznania.

źródło: Śpiew ptaka

- W jakiej kolejności stawiasz nogi, kiedy chodzisz?

Stonogę pytanie ropuchy tak zbiło z tropu, że szybko wróciła do swojej kryjówki, aby się nad nim zastanowić. Jednak pomimo nadzwyczajnego wysiłku umysłu nie udało się jej znaleźć odpowiedzi. A skutkiem tego wytężonego rozważania była niezdolność ruszania nogami. Została unieruchomiona w swojej kryjówce, gdzie w końcu umarła z głodu.

Opowieść z dawnych Chin

źródło: Bajki filozoficzne

- Zatrzymaj się, proszę! Daj mi, proszę, drogocenną perłę!

Mędrzec zdjął swoją sakwę i spytał:
- O jakiej to perle mówisz?

- O tej, którą masz w swoim worze. Śniłem tej nocy, że spotkam dziś wielkiego mędrca i że dostanę od niego drogocenną perłę, która uczyni mnie bogatym do końca moich dni.

Mędrzec zatrzymał się, otworzył swój wór i rzeczywiście wyjął z niego piękną perłę. Była ogromna i jaśniała nadzwyczajnym blaskiem.
- Całkiem niedawno spostrzegłem tę wielką kulkę pośród ziaren piasku. Spodobała mi się, więc włożyłem ją do sakwy. Jest to zapewne ta rzadka perła, o której mówisz. Weź ją sobie, jest twoja.

Rybak był nadzwyczaj szczęśliwy. Pochwycił perłę i odszedł, tańcząc z radości. Mędrzec tymczasem wyciągnął się na piasku, by na nim przespać noc.

Ale rybak w swojej chacie nie spał. Raz po raz przewracał się na posłaniu, drżąc ze strachu, że ktoś mógłby mu ukraść taki skarb. Nie zmrużył oka przez całą noc.

A kiedy nastał ranek, wziął perłę i wyruszył śladem mędrca, aby go dogonić.

- Zwracam ci perłę, bo więcej mi przyniosła niepokoju niż bogactw. Naucz mnie raczej tej mądrości, która pozwoliła ci ofiarować mi perłę z tym prostym wyrzeczeniem. Bo to właśnie jest prawdziwym bogactwem.

Bajka z tradycji hinduizmu

źródło: Bajki filozoficzne

- Zabierz mnie, proszę, na swój grzbiet i pomóż mi dostać się na drugi brzeg!

- Chyba jesteś szalony – odpowiedziała mu żaba.

- Jeśli wezmę cię na grzbiet, ukłujesz mnie i umrę!

- Nie bądź głupia – odpowiedział na to skorpion.

- Jaką korzyść odniósłbym z uśmiercenia cię jadem? Jeśli cię użądlę, zatoniesz, a ja też zginę, ponieważ nie umiem pływać…

W końcu, po długich namowach, żaba dała się przekonać i rozpoczęła przeprawę przez mokradła ze skorpionem na grzbiecie. Kiedy znaleźli się na środku rzeki, poczuła jednak pieczenie ukłucia, a jad sparaliżował jej odnóża.

- A widzisz – zakrzyknęła – użądliłeś mnie i teraz umrę!

- Wiem – odpowiedział skorpion. – Jest mi bardzo przykro… ale niestety nie sposób uciec od własnej natury.

I on sam też zatonął w błotnistych wodach.

Opowieść afrykańska

źródło: Bajki filozoficzne

-Posłuchaj, Sokratesie, koniecznie muszę ci powiedzieć, jak się zachował twój przyjaciel.

-Od razu ci przerwę – powiedział mu Sokrates – i zapytam, czy pomyślałeś o tym, żeby przesiać to, co masz mi do powiedzenia, przez trzy sita?

 A ponieważ rozmówca spojrzał na niego nic nie rozumiejącym wzrokiem, Sokrates tak to objaśnił:

- Otóż, zanim zaczniemy mówić, zawsze powinniśmy przesiać to, co chcemy powiedzieć, przez trzy sita.

Przypatrzmy się temu!

Pierwsze sito to sito prawdy. Czy sprawdziłeś, czy to, co masz mi do powiedzenia, jest doskonale zgodne z prawdą?

- Nie, słyszałem, jak o tym mówiono, i…

- No cóż… Sądzę jednak, że przynajmniej przesiałeś to przez drugie sito, którym jest sito dobra. Czy to, co tak bardzo chcesz mi powiedzieć, jest przynajmniej jakąś dobrą rzeczą?

Rozmówca Sokratesa zawahał się, a potem odpowiedział:

-Nie, niestety to nie jest nic dobrego, wręcz przeciwnie…

-Hm! – westchnął filozof. – Pomimo to przypatrzmy się trzeciemu situ. Czy to, co pragniesz mi powiedzieć, jest przynajmniej pożyteczne?

-Pożyteczne? Raczej nie…

-W takim razie nie mówmy o tym wcale! – powiedział Sokrates. – Jeżeli to, co pragniesz wyjawić, nie jest ani prawdziwe, ani dobre, ani pożyteczne, wolę nic o tym nie wiedzieć. A i tobie radzę, żebyś o tym zapomniał…

Opowieść dydaktyczna greckiego filozofa Sokratesa (V-IV w.p.n.e.)

źródło: Bajki filozoficzne

Lecz pewnego dnia zazdrośni bogowie zdali sobie sprawę, że czterorękie stworzenie jest zadziwiająco pracowite, że dwie pary oczu nieustannie czuwają i trudno podejść je podstępem, cztery nogi bez większego wysiłku mogą długo stać i daleko zajść. Ale najgorsze było to, że istota obdarzona zarówno męskim, jak i żeńskim narządem płciowym była samowystarczalna w rozmnażaniu.

Wtedy Zeus, władca Olimpu, rzekł: „Mam pomysł, jak odebrać moc tym śmiertelnikom”. Cisnął piorun i rozpłatał owo stworzenie na pół. Tak narodzili się kobieta i mężczyzna. Wprawdzie liczba ludności na ziemi się podwoiła, ale jednocześnie ludzie poczuli się słabi i zagubieni. Odtąd musieli przemierzać świat w poszukiwaniu swej utraconej połowy, w poszukiwaniu czułego uścisku, w którym mogliby odnaleźć dawną moc, umiejętność obrony przed podstępem, odporność na zmęczenie i wytrwałość w pracy. I ten uścisk, w którym dwa ciała zlewają się na powrót w jedno, nazywamy dziś seksem.

źródło: Jedenaście minut

Idąc, zobaczyli nad brzegiem rzeki kobietę. Zwróciła się do nich z prośbą:

- Muszę przedostać się na drugi brzeg, nie umiem niestety pływać. Tam czeka na mnie dziecko.

Stary mnich milcząc wziął ją na ręce i przeniósł. Po tym wydarzeniu ruszyli w dalszą drogę. Gdy dopadł ich wieczór i wreszcie mogli się odezwać, młodszy mnich powiedział:

- Mistrzu! Popełniłeś grzech, przecież nam nie wolno dotykać kobiet.

Stary mnich odrzekł:

- Ja tą kobietę zostawiłem na brzegu rzeki, a Ty ją nadal nosisz…

źródło: Jesteś większy od Einsteina!