-Czy piekło i niebo istnieją rzeczywiście? A jeśli istnieją, gdzie znajdują się ich bramy?

Hakuin przyjrzał się bacznie samurajowi, a potem zapytał:

-A kim ty jesteś, by stawiać podobne pytania?

-Jestem samurajem, najlepszym spośród samurajów…

-Ty miałbyś być samurajem? – powiedział mistrz pogardliwym tonem.

-Przypominasz raczej żebraka.

Samuraj, czerwony z gniewu, wyciągnął z pochwy swój miecz…

-Ejże, masz nawet miecz? Ale jesteś pewnie za mało zręczny, żeby ściąć mi głowę…

Wyprowadzony z równowagi wojownik wzniósł miecz, aby ciąć nim mistrza.

I właśnie wtedy Hakuin wyszeptał:

-Tutaj otwierają się bramy piekła.

Samuraj, zaskoczony spokojną pewnością mnicha, schował miecz do pochwy i skłonił się.

-Tutaj otwierają się bramy raju – powiedział mu wtedy mistrz.

Opowieść Hakuina, mistrza zen (XVIII wiek)

źródło: Bajki filozoficzne

-Kto tam?

Odpowiedział:
-To ja!

Ukochana powiedziała mu na to:
-Ten dom nie pomieści nas dwoje, ciebie i mnie.

I drzwi pozostały zamknięte.

Odszedł zatem rozważyć to wszystko na pustyni i powrócił po latach, i znów zastukał do drzwi.

Głos jego ukochanej zapytał:
-Kto tam?

Odpowiedział jej:
-To ty.

I drzwi zostały mu otworzone.

Ibn Arabi (1165-1240), poeta i mistyczny filozof arabsko – andaluzyjski

źródło: Bajki filozoficzne

- Na deser – powiedział – poproszę ciasto z owocami i lody.

Kelner powiedział, że nie mają ciasta z owocami. Mężczyzna wybuchnął:

- Co? Nie macie ciasta? To absurd. Jestem jednym z największych klientów, jakich posiada ta kolej. Co roku organizuję wycieczki dla tysięcy turystów i zlecam przewóz setek ton ładunków. A kiedy sam podróżuję tą linią, nie mogę dostać prostej rzeczy jak ciasto z owocami. Porozmawiam o tym z samym prezesem.

Szef kuchni zwołał kelnera na stronę i powiedział:

- Możemy zdobyć dla niego ciasto owocami na następnej stacji.

Zaraz na następnej stacji kelner powrócił do mężczyzny.

- Miło mi pana poinformować, że nasz szef kuchni postarał się o to ciasto specjalnie dla pana.

Mam nadzieję, że będzie panu smakować. A wraz z nim chcielibyśmy panu zaoferować siedemdziesięciopięcioletnią brandy, z wyrazami szacunku od naszej linii.

Pasażer rzucił serwetkę na stół, zacisnął pięść i krzyknął:

- Do diabła z ciastem. Wolę być zły!