-Mój brat jest żonaty i ma dwoje dzieci. A to sprawia, że ma troski i wydatki, które mnie zostały oszczędzone. On z pewnością bardziej potrzebuje tego ziarna niż ja. Zaniosę mu więc po kryjomu kilka worków. Wiem przecież dobrze, że gdybym mu to zaproponował – odmówiłby.

Wstał z łóżka, zaniósł kilka worków z ziarnem do stodoły swego brata i wrócił, by znów się położyć. Tymczasem drugi z braci obudził się chwilę później i tak rzekł do siebie:

-Nie jest sprawiedliwe, żebym miał połowę zbiorów z naszego pola. Mój brat nie zna radości życia rodzinnego. Potrzebuje spotkań z innymi ludźmi i rozrywek, a to przecież kosztuje. Pójdę więc zanieść mu część mojego ziarna.

I wstał, żeby przenieść kilka worków do sąsiedniej stodoły.

Następnego ranka każdy z braci był nadzwyczaj zdumiony, że w jego sąsieku jest tyle samo worków zboża, co poprzedniego dnia.

Każdego roku, gdy przychodził czas zbiorów, robili tak samo. I nigdy nie zdołali zrozumieć, jaki to czar sprawia, że liczba worków jest niezmiennie ta sama.

Bajka ze środkowego wschodu

źródło: Bajki filozoficzne

Nie wiedzieli zatem, jak się nimi podzielić.

Przechodził tamtędy bramin, o którym mówiono, że jest człowiekiem bardzo mądrym.

Obydwaj chłopi pośpieszyli do niego, wyjaśnili mu przyczynę sporu i błagali o rozstrzygnięcie.

-Pomóż nam, prosimy cię bardzo!

Bramin zadał im następujące pytanie:

-Czy pragniecie podziału według wyroków ludzkich, czy bożych?

Obaj chłopi zakrzyknęli jednym głosem:

-Według wyroków bożych!

-A czy przysięgacie, że poddacie się temu wyrokowi?

-Przysięgamy!

Wtedy bramin ułożył po jednej stronie wielką stertę jabłek, a po drugiej stronie umieścił tylko jeden owoc, prawie że nadgniły.

-Ta sterta jest dla ciebie, a ta dla ciebie – powiedział do chłopów, nawet na nich nie patrząc.

Potem chwycił swój kij i poszedł własna drogą, nie mówiąc już ani słowa więcej.

Legenda z tradycji hinduizmu

źródło: Bajki filozoficzne

Khadidża, żona Nasreddina, rzekła do swojego męża:

-Życie w naszej wsi stało się nie do zniesienia: połowa mieszkańców jest bardzo bogata, podczas gdy druga połowa nie ma co jeść. Wszyscy cię szanują, Nasreddinie, gdyby więc udało ci się przekonać tych pierwszych do podzielenia się bogactwem, wszyscy ludzie żyliby szczęśliwie.

-Masz całkowitą rację, żono – odpowiedział Nasreddin. – Pójdę do nich natychmiast.

Opuścił dom i powrócił dopiero wieczorem, zupełnie wyczerpany.

-No i co? – zapytała niecierpliwie Khadidża. – Czy ci się powiodło?

-W połowie.

-Jak to – w połowie?

-Ponieważ udało mi się przekonać do tego biednych.

Przypowieść Nasreddina Hodży (postać utożsamiana od XIII z humorem i mądrością przez Arabów, Turków i Persów)

źródło: Bajki filozoficzne

Jego sąsiada, siedzącego z nim razem na dachu wagonu, bardzo to zdziwiło.

A podróżny tak mu to wyjaśnił:

-Nic mi po jednym sandale. A jeżeli ktoś znajdzie sandał, który mi spadł, też nie będzie miał z niego żadnego pożytku. To już lepiej znaleźć parę!

Współczesna historia z Indii, przytoczona prze francuskiego pisarza Jeana-Claude’a Carriere’a

źródło: Bajki filozoficzne

Nieopublikowana bajka Michela Piquemala

źródło: Bajki filozoficzne

-Czy ty sobie wyobrażasz, że będę szukał dla ciebie chleba? Czy ty myślisz, że mój dom to piekarnia?

-Ofiaruj mi więc – poprosił żebrak – chociaż trochę tłuszczu.

-O ile mi wiadomo – odpowiedział gospodarz – nad moim domem nie wisi szyld, że to sklep rzeźniczy.

-Daj mi przynajmniej garstkę mąki!

-A gdzież tu widzisz skrzydła młyna?

-No to chociaż szklankę wody!

-A rzeka też tu nie płynie!

Na te słowa żebrak spuścił spodnie i załatwił swoje potrzeby na progu domu.

-Co ty wyczyniasz? – wrzasnął zgorszony gospodarz.

-Jeśli nie ma tutaj nic do jedzenie ani picia, to jak mogliby tu mieszkać ludzie? Wnioskuję zatem, że to rudera, która może posłużyć za dół kloaczny – odpowiedział żebrak.

Bajka mistycznego poety perskiego Rumi (1207-1273), założyciela bractwa tańczących derwiszy.

źródło: Bajki filozoficzne

Zdarzyło się jednak pewnego dnia, że ślepiec, gdy żebrał na targowisku, usłyszał krzyki paralityka. Jego żałosne błagania wzruszyły go do głębi. Oto znalazł w końcu współbrata w cierpieniu! Usiadł przy nim zatem. Porozmawiali. I kilka godzin starczyło, by stali się przyjaciółmi.

- Ja mam moje cierpienia, a ty twoje. Połączmy je – zaproponował ślepiec – staną się wtedy mniej okropne.

- Cóż my możemy? – odpowiedział mu paralityk. – Ja nie mogę zrobić nawet jednego kroku, a ty nic nie widzisz. Czemu miałoby służyć połączenie tych dwóch nieszczęść?

- Czemu miałoby służyć? – powtórzył ślepiec. – Ależ to proste – służyłoby nam obydwóm. Przecież razem mamy wszystko, czego nam potrzeba: ja nogi, a ty oczy. Ja będę cię niósł, a ty mnie poprowadzisz. Ja będę szedł za ciebie, ty będziesz za mnie widział.

I podjęli decyzję w parę minut. I poszli, jak droga prowadzi, na spotkanie nowego życia, z twarzą rozjaśnioną przepięknym uśmiechem.

Według francuskiego bajkopisarza Floriana (1755-1794)

źródło: Bajki filozoficzne