Dwaj bracia wspólnie uprawiali niewielki pole i dzielili się zbiorami. Pewnego wieczora, gdy każdy z nich zwiózł już do stodoły swoją część plonów, jeden z braci przebudził się i tak powiedział do siebie:

-Mój brat jest żonaty i ma dwoje dzieci. A to sprawia, że ma troski i wydatki, które mnie zostały oszczędzone. On z pewnością bardziej potrzebuje tego ziarna niż ja. Zaniosę mu więc po kryjomu kilka worków. Wiem przecież dobrze, że gdybym mu to zaproponował – odmówiłby.

Wstał z łóżka, zaniósł kilka worków z ziarnem do stodoły swego brata i wrócił, by znów się położyć. Tymczasem drugi z braci obudził się chwilę później i tak rzekł do siebie:

-Nie jest sprawiedliwe, żebym miał połowę zbiorów z naszego pola. Mój brat nie zna radości życia rodzinnego. Potrzebuje spotkań z innymi ludźmi i rozrywek, a to przecież kosztuje. Pójdę więc zanieść mu część mojego ziarna.

I wstał, żeby przenieść kilka worków do sąsiedniej stodoły.

Następnego ranka każdy z braci był nadzwyczaj zdumiony, że w jego sąsieku jest tyle samo worków zboża, co poprzedniego dnia.

Każdego roku, gdy przychodził czas zbiorów, robili tak samo. I nigdy nie zdołali zrozumieć, jaki to czar sprawia, że liczba worków jest niezmiennie ta sama.

Bajka ze środkowego wschodu

źródło: Bajki filozoficzne

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Dwaj chłopi wiedli spór o jabłka z pewnego drzewa. Bo chociaż drzewo należało do jednego z nich, to spadające jabłka toczyły się na łąkę drugiego…

Nie wiedzieli zatem, jak się nimi podzielić.

Przechodził tamtędy bramin, o którym mówiono, że jest człowiekiem bardzo mądrym.

Obydwaj chłopi pośpieszyli do niego, wyjaśnili mu przyczynę sporu i błagali o rozstrzygnięcie.

-Pomóż nam, prosimy cię bardzo!
Czytaj dalej »

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Było to w czasie wielkiego głodu. A jednak nie wszyscy umierali z jego powodu: bogaci zatroszczyli się o to, żeby napełnić swoje spichlerze zbożem, oliwą i suszonymi warzywami.

Khadidża, żona Nasreddina, rzekła do swojego męża:

-Życie w naszej wsi stało się nie do zniesienia: połowa mieszkańców jest bardzo bogata, podczas gdy druga połowa nie ma co jeść. Wszyscy cię szanują, Nasreddinie, gdyby więc udało ci się przekonać tych pierwszych do podzielenia się bogactwem, wszyscy ludzie żyliby szczęśliwie.
Czytaj dalej »

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Pociągi w Indiach są zawsze przepełnione. Pewnego dnia pasażerowi, jadącemu z powodu tłoku na dachu wagonu, spadł na ziemię sandał. Człowiek ten zdjął – nie zwlekając – drugi sandał i rzucił go wzdłuż kolejowego toru.

Jego sąsiada, siedzącego z nim razem na dachu wagonu, bardzo to zdziwiło.

A podróżny tak mu to wyjaśnił:

-Nic mi po jednym sandale. A jeżeli ktoś znajdzie sandał, który mi spadł, też nie będzie miał z niego żadnego pożytku. To już lepiej znaleźć parę!

Współczesna historia z Indii, przytoczona prze francuskiego pisarza Jeana-Claude’a Carriere’a

źródło: Bajki filozoficzne

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Dawno, dawno temu była kraina, w której nie było bogatych ludzi. Nie znano tam księżniczek odzianych w gronostaje czy ciężkie brokaty. Nie znano tam zamożnych kupców, kierujących wystawnymi powozami. Nie znano też młodych próżniaków, trwoniących szybko pieniądze, które zdają się parzyć im palce… Nie, nie było tam nic podobnego do tego, o czym opowiadam. Powiecie mi, że była to smutna kraina. No, nie jestem tego pewien… Ponieważ – posłuchajcie – w tym kraju nie było również ludzi biednych.

Nieopublikowana bajka Michela Piquemala

źródło: Bajki filozoficzne

Popularity: 2%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

Pewien nędzarz zastukał do drzwi jednego z domów, żebrząc o kawałek chleba. Gospodarz przyjął go jednak bardzo napastliwie:

-Czy ty sobie wyobrażasz, że będę szukał dla ciebie chleba? Czy ty myślisz, że mój dom to piekarnia?

-Ofiaruj mi więc – poprosił żebrak – chociaż trochę tłuszczu.

-O ile mi wiadomo – odpowiedział gospodarz – nad moim domem nie wisi szyld, że to sklep rzeźniczy.
Czytaj dalej »

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...

W pewnym azjatyckim mieście żyło dwóch nieszczęśników. Jeden był ślepy, drugi miał sparaliżowane nogi. A obydwaj byli biedni. Tak biedni, że każdego dnia prosili niebiosa o odebranie im życia. Po co żyć w tak ciężkim położeniu?

Zdarzyło się jednak pewnego dnia, że ślepiec, gdy żebrał na targowisku, usłyszał krzyki paralityka. Jego żałosne błagania wzruszyły go do głębi. Oto znalazł w końcu współbrata w cierpieniu! Usiadł przy nim zatem. Porozmawiali. I kilka godzin starczyło, by stali się przyjaciółmi.
Czytaj dalej »

Popularity: 1%

(No Ratings Yet)

 Loading ...