Po kilku jednak wiekach wyspa zapadła się w morze, a z nią świątynia i jej dzwony. Starożytna tradycja mówiła, że dzwony dalej biją bez przerwy i że ktokolwiek słuchałby uważnie, mógłby je usłyszeć.

Poruszony tą legendą młody człowiek przebył dwa tysiące mil z zamiarem usłyszenia dzwonów. Całymi dniami siedział na brzegu, naprzeciw miejsca, gdzie dawnymi czasy wznosiła się świątynia, i słuchał – słuchał z całą uwagą. Ale słyszał jedynie szum fal rozbijających się o brzeg . Wysilał się jak mógł. by oddalić od siebie szum fal i usłyszeć dzwony: Wszystko na próżno, szum fal wydawał się obejmować wszechświat.

Trwał przy tym tygodniami, aż ogarnęło go zniechęcenie. Wtedy przypadkiem usłyszał mądrych ludzi z wioski: Rozprawiali z namaszczeniem o tajemniczej legendzie dzwonów, i o tych, którzy je słyszeli. Potwierdzali prawdziwość legendy. Serce w nim płonęło, gdy słyszał te słowa, by wrócić do zniechęcenia, gdy następne tygodnie wysiłku nie przyniosły żadnych rezultatów.

Postanowił wreszcie zrezygnować z zamiaru. Może nie był przeznaczony zastać jednym ze szczęśliwców, którym dane było słyszeć dzwony. Może tez i legenda nie była prawdziwa. Wróci do domu i uzna swe niepowodzenie. Był to ostatni dzień jego pobytu w tym miejscu. Udał się po raz ostatni na ulubiony brzeg, aby pożegnać morze, niebo, wiatr i palmy. Wyciągnął się na piasku patrząc w niebo i słuchając odgłosów morza. Tego dnia nie opierał się tym odgłosom. Przeciwnie – oddał się im i odkrył, że poszum fal był dźwiękiem naprawdę słodkim i przyjemnym. Tak owładnął ten odgłos, że łatwo był świadom samego siebie. Gdyż głębokie było milczenie, które szum wytworzył w jego sercu…

I w tej ciszy usłyszał je! Dźwięk jednego dzwonka, potem następnego i jeszcze jednego, i jeszcze… Oto już wszystkie i każdy z osobna z tysiąca dzwonów świątyni dzwoniły w podniosłej harmonii, a jego serce ogarnęło zdumienie i radość.

Jeśli chcesz usłyszeć dzwony świątyni, słuchaj głosu morza. Jeśli chcesz widzieć Boga, patrz uważnie na stworzenie. Nie odrzucaj go; nie rozmyślaj nad nim. Po prostu, patrz.

źródło: Śpiew ptaka

-Mistrzu, chciałbym uczyć się sztuki władania mieczem. Ile czasu będę musiał na to poświecić?

-Dziesięć lat.

-Ależ to za długo! Nie będę miał tyle czasu, aby…

-A zatem – dwadzieścia lat.

-Ależ to o wiele za długo!

-A zatem trzydzieści lat!

Opowieść zen

źródło: Bajki filozoficzne

Poruszyło to bardzo młodego człowieka. Pożegnał więc rodziców i przyjaciół i natychmiast wyruszył w drogę. Zabrał ze sobą kostur, by łatwiej mu było wędrować do miasta wielkiego mędrca.

Jego wędrówka trwała wiele miesięcy i nauczył się w jej czasie więcej, niż zaczerpnął dotąd ze swoich ksiąg. Kiedy stanął w końcu przed niewielkim warsztatem, rzucił się do stóp starca.

-Czego pragniesz synu? – zapytał go kowal.

-Nauczyć się twojej mądrości – odparł student.

Stary kowal w odpowiedzi wskazał na sznur, który poruszał miech kuźnicy, i tylko powiedział to:

-Pociągaj za sznur.

I młodzieniec naciągał sznur od rana do wieczora. Mijały dni i tygodnie, mijały miesiące, a on niezmiennie robił tylko to.

Kiedy kończył się rok jego pobytu u starca, odważył się odezwać:

-Mistrzu, chciałbym nauczyć się…

-Pociągaj za sznur – nakazał kowal, nie odrywając się nawet od swojej pracy.

Znowu upłynęły miesiące. A młodzieniec nie odważył się już zwracać z prośbą do starca. Kiedy upłynęło całe pięć lat, sam mistrz zwrócił się do niego tymi słowami:

-Synu, możesz już wrócić do siebie.

-Ależ mistrzu – odparł uczeń – ja chcę się uczyć.

Nauczaj mnie!

-Jeśli tak, to pociągaj za sznur – odpowiedział kowal i znowu zajął się swoją pracą. Minęło pięć kolejnych lat, lat milczenia i ciężkiej pracy. Uczeń jakby zapomniał, jaki był powód jego przybycia do mędrca.

I to znowu mistrz pierwszy przemówił:

-Synu, teraz już możesz wrócić do siebie. Cała mądrość świata jest już w tobie, bowiem nauczyłem cię cierpliwości.

I znowu powrócił do swojej pracy.

Uczeń zawiązał swoją sakwę i wyruszył – z uśmiechem na ustach – w drogę powrotną do domu.

Bajka ze Środkowego Wschodu

źródło: Bajki filozoficzne