Następnego dnia przed dom farmera zajechał powóz,
z którego wysiadł elegancki gentleman,
który przedstawił się jako ojciec uratowanego chłopca.
Powiedział do farmera, ze chce mu zapłacić za uratowanie syna.

Farmer odrzekł, ze zapłaty nie przyjmie
gdyż uratował chłopca nie dla pieniędzy.
W tym momencie do domu wszedł syn farmera Alexander.

Czy to twój syn?- zapytał gentelman.

Tak to mój syn.- odrzekł dumnie farmer.

Mam ofertę dla ciebie.
Opłacę naukę dla twojego syna tak, 
aby zdobył to samo wykształcenie jak mój syn.
I jeśli chłopak jest taki jak jego ojciec nie zmarnuje okazji
i obaj będziemy z niego dumni?

I tak się stało.
Syn farmera ukończył najlepsze szkoły 
i stał się znany na całym świecie, jako
Sir Alexander Fleming,  odkrywca penicyliny.

Wiele lat później ten sam chłopiec,
który został uratowany z bagien
zachorował na zapalenie płuc.

Co uratowało jego życie?
Penicylina.
Nazwisko chłopca: sir Winston Churchill.

Ktoś kiedyś powiedział: wszystko powraca…

Lecz i tym razem boleśnie poczuły kolce swych sąsiadów. Powtarzały te zabiegi jeszcze wielokrotnie, do chwili gdy udało się im znaleźć właściwą między sobą odległość.

Bajka opowiedziana przez niemieckiego filozofa Schopenhauera (1788-1860)

źródło: Bajki filozoficzne

Wtedy mnich, wokół którego nie krążyły króliki, wykrzyknął:

-Ależ to nadzwyczajne! Musisz być chyba świętym… Wszystkie króliki bawią się wokół twoich nóg, podczas gdy ode mnie uciekają. Powiedz mi, jaki jest twój sekret?

-Nie mam sekretów – odpowiedział mu tamten. – Ja po prostu nie jem królików i to wszystko!

Opowieść zen

źródło: Bajki filozoficzne

Mędrzec, wysłuchawszy posłańców, poszedł zobaczyć się z wężem. Przemawiał do niego długo, zarzucając mu złe postępowanie… Czym mu zawinili mieszkańcy wioski? Czemu ma służyć tyle zabójstw i niepotrzebnej przemocy? Umiał tak dobrze dobrać słowa, że poruszył węża do żywego. Ten przysiągł, że się poprawi… i dotrzymał słowa!

Od tego dnia przestał być sobą. Ten przerażający gad stał się czymś w rodzaju długiego robala, chudego i zwiotczałego. Stracił całą swoją siłę, nie ośmielał się połknąć najmniejszego choćby ślimaka.

Mieszkańcy wioski, którzy mieli krótką pamięć, zaczęli naśmiewać się z jego słabości. Po cóż mu były jadowite zęby, jeśli nie umiał się nimi posługiwać! Dzieci, spotykając go, obrzucały kamieniami albo wymierzały parę kopniaków.

Po kilku miesiącach takiego życia wąż był już wycieńczony otrzymanymi razami. Doczołgał się, nie bez trudu, do domu mędrca i teraz on z kolei przedstawił swój problem.

-Zrobiłem wszystko, o co mnie prosiłeś, ale wydaje mi się, że już nie jestem sobą. Mieszkańcy wioski przestali się mnie bać i rozwiał się cały ich dawny respekt. Pogardzają mną, biją mnie, a ja cierpię z tego powodu. Co mi na to powiesz?

-To, co mam ci do powiedzenia, jest bardzo proste – odpowiedział mędrzec.

-Zabroniłem ci zadawać śmierć mieszkańcom wioski bez powodu. Ale czy zabroniłem ci syczeć?

Bajka z Indii

źródło: Bajki filozoficzne

-Mój brat jest żonaty i ma dwoje dzieci. A to sprawia, że ma troski i wydatki, które mnie zostały oszczędzone. On z pewnością bardziej potrzebuje tego ziarna niż ja. Zaniosę mu więc po kryjomu kilka worków. Wiem przecież dobrze, że gdybym mu to zaproponował – odmówiłby.

Wstał z łóżka, zaniósł kilka worków z ziarnem do stodoły swego brata i wrócił, by znów się położyć. Tymczasem drugi z braci obudził się chwilę później i tak rzekł do siebie:

-Nie jest sprawiedliwe, żebym miał połowę zbiorów z naszego pola. Mój brat nie zna radości życia rodzinnego. Potrzebuje spotkań z innymi ludźmi i rozrywek, a to przecież kosztuje. Pójdę więc zanieść mu część mojego ziarna.

I wstał, żeby przenieść kilka worków do sąsiedniej stodoły.

Następnego ranka każdy z braci był nadzwyczaj zdumiony, że w jego sąsieku jest tyle samo worków zboża, co poprzedniego dnia.

Każdego roku, gdy przychodził czas zbiorów, robili tak samo. I nigdy nie zdołali zrozumieć, jaki to czar sprawia, że liczba worków jest niezmiennie ta sama.

Bajka ze środkowego wschodu

źródło: Bajki filozoficzne

-Car może zostać uleczony – stwierdził. – Wystarczy znaleźć człowieka doskonale szczęśliwego, zdjąć z niego koszulę i poprosić cara, aby ją nałożył. Wtedy nasz władca odzyska zdrowie!

Natychmiast rozesłano posłańców po całym imperium w poszukiwaniu człowieka doskonale szczęśliwego. Lecz, niestety, okazało się wkrótce, że znalezienie człowieka zadowolonego ze wszystkiego graniczy z niemożnością. Ten, który był bogaty, był chory. Ten, kto cieszył się dobrym zdrowiem, uskarżał się na swoją biedę albo na żonę czy dzieci. Wszyscy – bez wyjątku – mieli coś do zarzucenia.

A jednak pewnego dnia, przejeżdżając obok nędznej chaty, syn cara usłyszał dochodzący z niej głos i te słowa: „O, jakie szczęście! Dobrze dziś pracowałem! Dobrze zjadłem! Mogę teraz pójść spać. Czegoż więcej żądać od życia?”.

Carewicza ogarnęła wielka radość. Znalazł w końcu tę rzadką perłę!

Przywołał swą służbę i nakazał, by natychmiast weszli do domu tego człowieka, za cenę złota kupili jego koszulę i zawieźli ją carowi.

Słudzy pośpiesznie otoczyli chatę, by zdobyć koszulę szczęśliwego człowieka. Ten jednak był biedny do tego stopnia, że nawet koszuli nie miał na grzbiecie!

Bajka z centralnej Europy

źródło: Bajki filozoficzne

W sercu Wirani stała studnia, a jej świeża i kryształowo czysta woda zasilała całe miasto.

Pewnej nocy, gdy wszyscy byli pogrążeni we śnie, do miasta wdarła się czarownica i zatruła studnię. Wlała do niej siedem kropli magicznego napoju, wypowiadając zaklęcie: „Wszyscy, którzy skosztują tej wody, staną się szaleńcami:.

Już nazajutrz mieszkańcy miasta, z wyjątkiem króla i jego szambelana, napili się wody ze studni… i stracili rozum, jak przepowiedziała czarownica.

Miasto stało się teatrem najdziwniejszych zachowań, a królowi nie udało się uspokoić jego mieszkańców. Tym bardziej, że od tej pory zaczęto szemrać: „Nasz król nie zachowuje się tak, jak my wszyscy. On oszalał. Nie chcemy, żeby rządził nami jakiś obłąkaniec. Musimy pozbawić go tronu”.

A wtedy król, jeszcze tego wieczora, kazał napełnić złoty kubek wodą ze studni. Napił się z niego, potem podał szambelanowi, który zrobił to samo.

Uradowali się mieszkańcy miasta, przygotowali wielkie uczty i zaczęli świętować, bo król i jego szambelan odzyskali – jak mówiono – rozum.

Bajka arabska, przytoczona przez Khalila Gibrana (1883-1931)

źródło: Bajki filozoficzne

Zwołał radę, która miała zdecydować o schowaniu tej mocy w niemożliwej do okrycia kryjówce.

Pierwsi zabrali głos pomniejsi bogowie, poddając taką myśl:

-Zakopmy boską moc w samych głębinach ziemi!

Ale Brahma odpowiedział:

-Widzę, że nie znacie dobrze ludzkiej ciekawości. Człowiek będzie tak długo rył i drążył ziemię, aż pewnego dnia znajdzie schowaną moc.

-Jeśli tak, to zatopmy ją w głębi oceanów!

Brahma westchnął:

-Znam ja ludzi zbyt dobrze: wcześniej czy później zbadają dno oceanów i wydobędą boską moc na powierzchnię. Ludzie są wiecznie nienasyceni.

Pomniejsi bogowie już nie wiedzieli, co powiedzieć.

-Gdzie ją zatem schować? Bo jeśli ci wierzyć, nie ma takiego miejsca pod ziemią, w niebie czy w morskich głębinach, do którego ludzie kiedyś nie dotrą…

Wtedy Brahma jeszcze raz zabrał głos i tak zdecydował:

-Oto, co zrobimy! Schowamy boską moc w największej głębi ludzkiego serca, ponieważ jest to jedyne miejsce, gdzie człowiek nie zajrzy, aby jej szukać.

Od tamtego czasu człowiek obiegł ziemię, drążył, badał i przekopał dno oceanu w poszukiwani tego „czegoś”, co znajduje się w nim samym…

Legenda z tradycji hinduizmu

źródło: Bajki filozoficzne

-Dlaczego tutaj jestem? Czy dlatego, że wiele się modliłem w ciągu całego życia?

-Nie, nie… – odpowiedziała mu odźwierny z uśmiechem.

-Czy to zatem dlatego, że wiele pościłem?

-Ależ skąd… nie jesteś tutaj z żadnego z tych powodów.

-No to dlaczego znalazłem się tutaj?

-No cóż, powiem ci to. Pewnej zimowej, bardzo chłodnej nocy, w Bagdadzie, przygarnąłeś małą opuszczoną kotkę i ogrzałeś ją pod swoim płaszczem. I jesteś teraz u bram raju dlatego, że ulżyłeś jej cierpieniom.

Przypowieść zaczerpnięta z sufizmu

źródło: Bajki filozoficzne