Opowiadają, że Narcyz był tak piękny, że marzyły o nim wszystkie dziewczęta. Ale młodzieniec był bardzo rozpieszczony przez matkę. Nie zwracał uwagi na żadną młodą kobietę i łamał serca tym, które go otaczały.

Jedna z dziewcząt, które cierpiały z jego powodu, skierowała do bogów na Olimpie taką prośbę:
- Niech ten, który nikogo nie kocha, zakocha się w samym sobie!

I bogowie jej wysłuchali!

Pewnego poranka, wędrując przez las, Narcyz doszedł do niewielkiej polany i postanowił na niej wypocząć. W pobliżu wierzby odkrył źródło. Położył się przy nim, żeby napić się wody, a wtedy zobaczył w nim tak piękną twarz, że natychmiast się zakochał. Serce biło mu gwałtownie w piersi i pomyślał sobie, że nie popełni pomyłki, czekając na miłość, gdyż znalazł w końcu miłość godną siebie. Zaślepiony gwałtownym uczuciem, nie zrozumiał, że było to jego własne odbicie. Przemówił do niego, lecz wizerunek nie odpowiedział. Złożył swe usta do pocałunku, lecz woda zadrgała, a piękna twarz zniknęła.

Pojawiła się znowu, lecz gdy tylko Narcyz zbliżał się do niej, ponownie znikała. Młody mężczyzna prawie że oszalał. A czując się odrzucony, zanurzył sztylet w swojej piersi, szepcząc: „Żegnaj, moja miłości!”.

Śmierć pięknego narcyza zasmuciła bogów. To, że miał bezpowrotnie zniknąć, wzbudziło w nich litość. W miejscu, które spłynęło krwią Narcyza, zaczął rosnąć kwiat. Nazwano go narcyzem.

Według łacińskiego poety Owidiusza (I w.p.n.e.), „Metamorfozy”

źródło: Bajki filozoficzne

Popularity: 2%

Tagi: drugi człowiek,miłość,narcyzm,samobójstwo

Napisz komentarz

You must be logged in to post a comment.