Orlica goniła zająca, który nie mająca znikąd ratunku, błagał o pomoc jedynego, którego traf mu podsunął, skarabeusza. Ten dodał mu odwagi, a gdy zobaczył, że orlica się zbliża, prosił ją, by nie porywała jego błagalnika. Owa, z góry spojrzawszy na jego małość, na oczach skarabeusza pożarła zająca.

Odtąd urażony żuk stale obserwował gniazda orlicy i kiedy tylko się niosła, wznosił się w powietrze, wytaczał jaja i rozbijał je, tak że nękana zewsząd orlica uciekła się do Zeusa (jest bowiem jego świętym ptakiem) i poprosiła go, by jej użyczył bezpiecznego miejsca do chowania młodych. Gdy Zeus pozwolił nieść się jej na swoim podołku, skarabeusz widząc to, zrobił kulkę z gnoju, pofrunął i znalazłszy się nad podołkiem Zeusa, upuścił ją. Zeus powstał, chcąc strząsnąć gnój, a zapomniawszy o jajach, zrzucił je. Odtąd, jak mówią, orły nie gnieżdżą się w porze, kiedy pojawiają się skarabeusze.

Opowiadanie to uczy, by nikim nie gardzić, bo nie ma nikogo tak niemocnego, by obrażony nie mógł się kiedyś pomścić.

źródło: Wielka księga bajek greckich. Ezop i inni

Popularity: 8%

Tagi: bogowie,prawa natury,zemsta,Zeus

Napisz komentarz

You must be logged in to post a comment.